พระไตรปิฏก

[๕๗] แม่อุทัยภัทรา เธอรู้ว่าร่างกายเป็นอาหารของสัตว์อื่น

รู้ว่าสุคติและทุคติในสังสารวัฏเป็นสภาพที่อยู่อันต่ำต้อยแล้ว

จงอย่าประมาท ประพฤติธรรมเถิด

(พระราชธิดาเลื่อมใสแล้วเมื่อจะทรงชมเชย จึงตรัสคาถาสุดท้ายว่า)

{๑๕๔๑} [๕๘] เทพบุตรนี้ตรัสดีแล้ว ชีวิตของสัตว์ทั้งหลายน้อย

และชีวิตนั้นลำบาก อยู่ได้นิดหน่อย ประกอบไปด้วยทุกข์

หม่อมฉันนั้นจะละทิ้งเมืองสุรุนธนะแคว้นกาสีไปบวชคนเดียว







(พระปัจเจกพุทธเจ้าเมื่อจะถวายพระพรแก่พระราชา จึงได้ตรัสว่า)

{๑๕๔๒} [๕๙] อาตมาเป็นมิตรของชายคนหนึ่งได้ดื่มน้ำของมิตรที่เขามิได้ให้

เหตุนั้น ภายหลังจึงรังเกียจว่า นั้นเป็นความชั่วเราได้ทำแล้ว

เราอย่าได้ทำความชั่วอีกเลย

เพราะเหตุนั้น อาตมาจึงบวช (๑)

{๑๕๔๓} [๖๐] ก็อาตมาเห็นภรรยาของคนอื่นแล้วเกิดความรัก

เหตุนั้น ภายหลังจึงรังเกียจว่า นั้นเป็นความชั่วเราได้ทำแล้ว

เราอย่าได้ทำความชั่วอีกเลย

เพราะเหตุนั้น อาตมาจึงบวช (๒)

{๑๕๔๔} [๖๑] ขอถวายพระพรมหาบพิตร พวกโจรในป่าได้จับบิดากับอาตมา

อาตมารู้อยู่ถูกพวกโจรเหล่านั้นถาม

ก็ได้ตอบเรื่องนั้นเป็นอย่างอื่นไป

[๖๒] เหตุนั้น ภายหลังจึงรังเกียจว่า นั้นเป็นความชั่วเราได้ทำแล้ว

เราอย่าได้ทำความชั่วอีกเลย

เพราะเหตุนั้น อาตมาจึงบวช (๓)