พระไตรปิฏก

{๑๕๔๕} [๖๓] เมื่อเขาตั้งพิธีบูชายัญชื่อโสมยาคะ ๑

พวกมนุษย์ได้กระทำปาณาติบาต

อาตมาได้ยินยอมอนุญาตให้แก่พวกเขา

[๖๔] เหตุนั้น ภายหลังจึงรังเกียจว่า นั้นเป็นความชั่วเราได้ทำแล้ว

เราอย่าได้ทำความชั่วอีกเลย

เพราะเหตุนั้น อาตมาจึงบวช (๔)

{๑๕๔๖} [๖๕] เมื่อก่อน ชนทั้งหลายในบ้านของอาตมา

ได้สำคัญสุราและเมรัยเหมือนน้ำหวาน

ได้ปรุงน้ำเมาเพื่อความหายนะแก่ชนจำนวนมาก

อาตมาได้ยินยอมอนุญาตให้แก่พวกเขา

[๖๖] เหตุนั้น ภายหลังจึงรังเกียจว่า นั้นเป็นความชั่วเราได้ทำแล้ว

เราอย่าได้ทำความชั่วอีกเลย

เพราะเหตุนั้น อาตมาจึงบวช (๕)

(พระราชาทรงติเตียนกามว่า)

{๑๕๔๗} [๖๗] น่าติเตียนจริง ๆ กามเป็นอันมากมีกลิ่นเหม็น

มีขวากหนามมาก เราซ่องเสพอยู่ ไม่ได้ความสุขเช่นนั้นเลย

(พระอัครมเหสีทรงสรรเสริญความสุขในกามว่า)

{๑๕๔๘} [๖๘] กามทั้งหลายน่าพอใจมาก มีความสุข

สุขที่ยิ่งกว่ากามไม่มี คนผู้ซ่องเสพกามย่อมขึ้นสวรรค์

(พระโพธิสัตว์ติเตียนกามว่า)

{๑๕๔๙} [๖๙] กามทั้งหลายน่ายินดีน้อย มีทุกข์มาก

ทุกข์ที่ยิ่งกว่ากามไม่มี คนผู้ซ่องเสพกามย่อมตกนรก

๑ คำว่า โสมยาคะ หมายความว่า เมื่อมีงานมหรสพใหม่เกิดขึ้น พวกมนุษย์พากันทำพลีกรรมแก่ยักษ์ ฉะนั้นจึงได้ชื่อว่า พิธีโสมยาคะ (ขุ.ชา.อ. ๖/๖๓/๓๖)