พระไตรปิฏก

{๑๖๓๕} [๓๕] ส่วนพวกคนพาลผู้ที่ติดอยู่ในรสเพราะโมหะ

ไม่รู้แจ้งชัดถึงประโยชน์ในอนาคต

หมกหมุ่นอยู่ในประโยชน์ที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน ย่อมถึงความพินาศ

เหมือนพวกมนุษย์ที่พินาศกลางทะเลเหล่านั้น

{๑๖๓๖} [๓๖] คนผู้เป็นบัณฑิตพึงรีบทำกิจที่ควรทำในอนาคตด้วยหวังว่า

ในเวลาที่ทำกิจ ขอกิจที่ควรทำอย่าได้เบียดเบียนเรา

กิจนั้นย่อมไม่เบียดเบียนเขาผู้รีบทำกิจที่ควรทำเช่นนั้น







(พระโพธิสัตว์กราบทูลว่า)

{๑๖๓๗} [๓๗] หากสิ่งที่สัตวโลกต้องการนั้นสำเร็จแก่เขาผู้ต้องการกาม

เขาได้แล้วย่อมจะอิ่มใจแน่นอน

{๑๖๓๘} [๓๘] หากสิ่งที่ต้องการนั้นสำเร็จแก่เขาผู้ต้องการกาม

เมื่อความปรารถนาสำเร็จแล้ว เขายังปรารถนาต่อไปอีก

ย่อมประสบความอยากยิ่ง ๆ ขึ้นไป

เหมือนคนตรากตรำลมและแดดในฤดูร้อน

ประสบความกระหายยิ่ง ๆ ขึ้นไป

{๑๖๓๙} [๓๙] ความอยากและความกระหายย่อมพอกพูนโดยยิ่ง

แก่คนผู้โง่เขลาเบาปัญญา ไม่รู้พระสัทธรรม

ผู้มีร่างกายกำลังเจริญเติบโต

เหมือนเขาเจริญแก่โคตัวที่กำลังมีเขาเจริญเติบโต

{๑๖๔๐} [๔๐] แม้จะให้นาข้าวสาลี นาข้าวเหนียว โค ม้า

และทาสชายหญิงทั้งแผ่นดิน ก็ไม่เพียงพอสำหรับคนคนเดียว

บุคคลรู้อย่างนี้แล้วพึงประพฤติธรรมให้สม่ำเสมอ