พระไตรปิฏก

{๑๖๔๑} [๔๑] พระราชาทรงปราบปรามข้าศึก ชนะทั่วทั้งแผ่นดิน

ทรงปกครองแผ่นดินอันมีสมุทรสาครเป็นที่สุด

ยังมิทรงอิ่มพระทัยมหาสมุทรฝั่งนี้

ทรงปรารถนาแม้มหาสมุทรฝั่งโน้นอีก

{๑๖๔๒} [๔๒] บุคคลไม่ประสบความอิ่มใจ

ตลอดเวลาที่ยังหวนระลึกถึงกามทั้งหลายอยู่

บุคคลเหล่าใดกลับใจ มีกายหลีกออกจากกามนั้น

เห็นโทษในกามทั้งหลาย เป็นผู้อิ่มแล้วด้วยปัญญา

บุคคลเหล่านั้นแลชื่อว่าเป็นผู้อิ่ม

{๑๖๔๓} [๔๓] บรรดาความอิ่มทั้งหลาย ความอิ่มด้วยปัญญาประเสริฐที่สุด

เพราะบุคคลผู้อิ่มด้วยปัญญานั้นไม่เดือดร้อนเพราะกามทั้งหลาย

คนที่อิ่มด้วยปัญญา ตัณหาทำให้อยู่ในอำนาจไม่ได้

{๑๖๔๔} [๔๔] บุคคลไม่พึงสั่งสมกาม

ควรเป็นคนปรารถนาน้อย ไม่โลเลเหลาะแหละ

คนผู้มีปัญญาเพียงดังมหาสมุทรไม่เร่าร้อนเพราะกามทั้งหลาย

{๑๖๔๕} [๔๕] ส่วนใด ๆ ของกามทั้งหลายที่ละได้

ส่วนนั้น ๆ ก็บันดาลให้เป็นสุขได้

ถ้าปรารถนาสุขทุกส่วนก็ควรละกามให้หมด

เหมือนช่างหนังตัดเอาหนังมาทำรองเท้า

(พระราชาตรัสว่า)

{๑๖๔๖} [๔๖] ท่านมหาพราหมณ์ คาถาทั้งหมดที่ท่านกล่าวแล้ว ๘ คาถา

มีค่านับเป็นพัน ๆ กหาปณะ

ท่านจงรับทรัพย์ไปเถิด ภาษิตของท่านนี้ดีนักแล

(พระโพธิสัตว์กราบทูลว่า)

{๑๖๔๗} [๔๗] ข้าพระองค์ไม่ต้องการทรัพย์เป็นร้อย เป็นพัน หรือเป็นหมื่น

เพราะเมื่อข้าพระองค์กล่าวคาถาสุดท้าย ใจไม่ยินดีในกามเลย