Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 27 หน้าที่ 386

<< | หน้าที่ 386 | >>
(จันทเทพบุตรเข้าไปหาแล้วกล่าวว่า)

{๑๖๗๖} [๗๖] ผู้ใด เมื่อแขกนั่งแล้วบริโภคอาหารแต่ผู้เดียว

การบูชาของผู้นั้นเป็นโมฆะ

แม้ความเพียรที่ตั้งไว้ชอบ ของผู้นั้นก็เป็นโมฆะ

[๗๗] ท่านโกสิยะ เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าขอบอกท่านว่า

ท่านจงให้ทานและจงบริโภค จงขึ้นสู่ทางของพระอริยะ

ผู้กินคนเดียวย่อมไม่ได้รับความสุข

(สุริยเทพเข้าไปหาแล้วกล่าวว่า)

{๑๖๗๗} [๗๘] ผู้ใด เมื่อแขกนั่งแล้วไม่บริโภคอาหารแต่ผู้เดียว

การบูชาของผู้นั้นย่อมมีผลจริง

แม้ความเพียรที่ตั้งไว้ชอบของผู้นั้นก็มีผลจริง

[๗๙] ท่านโกสิยะ เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงบอกท่านว่า

ท่านจงให้ทานและจงบริโภค จงขึ้นสู่ทางของพระอริยะ

ผู้กินคนเดียวย่อมไม่ได้รับความสุข

(มาตลิเทพบุตรเข้าไปหาแล้วกล่าวว่า)

[๘๐] ก็บุคคลเข้าไปยังแหล่งน้ำบางแห่งแล้วบูชาที่แม่น้ำหลายสายบ้าง

ที่สระโบกขรณีชื่อคยาบ้าง ที่ท่าน้ำชื่อโทณะ

และท่าน้ำชื่อติมพรุบ้าง ที่ห้วงน้ำใหญ่ซึ่งมีกระแสเชี่ยวบ้าง

{๑๖๗๘} [๘๑] ผู้ใด เมื่อแขกนั่งแล้วไม่บริโภคอาหารแต่ผู้เดียว

การบูชาของผู้นั้นในที่นั้น

และความเพียรที่ตั้งไว้ชอบของเขาในที่นั้นย่อมมีผล

[๘๒] ท่านโกสิยะ เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงบอกท่านว่า

ท่านจงให้ทานและจงบริโภค จงขึ้นสู่ทางของพระอริยะ

ผู้กินคนเดียวย่อมไม่ได้รับความสุข

๑ ความเพียรที่ตั้งไว้ชอบ ในที่นี้หมายถึงความเพียรที่บำเพ็ญเพื่อให้เกิดทรัพย์ (ขุ.ชา.อ. ๒/๗๖/๑๗๓)

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka