พระไตรปิฏก

{๑๖๗๐} [๗๐] เมื่อใดพราหมณ์ทั้งหลายถือดาบและโล่หนัง

เหน็บกริชทำการปล้น ฆ่าคนเดินทาง

เมื่อนั้นสุนัขดำก็จะหลุดออกไป(กินเนื้อพราหมณ์เหล่านั้น)

{๑๖๗๑} [๗๑] เมื่อใดชายทั้งหลายผู้ขัดสีฉวีวรรณ มีลำแขนล่ำสัน

ไม่ปรากฏหลักฐาน ก่อเวรให้หญิงหม้าย ทำลายมิตรภาพ

เมื่อนั้นสุนัขดำก็จะหลุดออกไป(กินเนื้อชายเหล่านั้น)

{๑๖๗๒} [๗๒] เมื่อใดคนมีมายา ผิดกฎกติกา

มีความคิดอย่างคนชั่วจักมีอยู่ในโลก

เมื่อนั้นสุนัขดำก็จะหลุดออกไป(กินเนื้อคนมีมายานั้น)







(โกสิยเศรษฐีกล่าวว่า)

{๑๖๗๓} [๗๓] ของนี้มีอยู่เพียงนิดหน่อย ได้มาแสนยาก

ข้าพเจ้าไม่ได้ซื้อ ไม่ได้ขาย ทั้งไม่ได้สะสมไว้ในที่นี้

ข้าวสุกแล่งหนึ่งนี้ไม่เพียงพอสำหรับคน ๒ คน

(ท้าวสักกะตรัสว่า)

{๑๖๗๔} [๗๔] บุคคลควรให้แต่น้อยจากของที่น้อย

ควรให้พอปานกลางจากของที่มีพอปานกลาง

ควรให้มากจากของที่มีมาก

ชื่อว่าการไม่ให้ไม่ควร

{๑๖๗๕} [๗๕] ท่านโกสิยะ เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าขอบอกท่านว่า

ท่านจงให้ทานและจงบริโภค จงขึ้นสู่ทางของพระอริยะ

ผู้กินคนเดียวย่อมไม่ได้รับความสุข