พระไตรปิฏก

(ต่อจากนั้น อาจารย์กล่าวว่า)

{๑๗๓๕} [๑๑] เราได้มอบมนต์ให้แก่เจ้าโดยธรรม

ถึงเจ้าก็เรียนเอาโดยธรรม

แม้สาเหตุที่ทำให้มนต์เสื่อม เราก็เต็มใจบอกแก่เจ้า

ถ้าเจ้าตั้งอยู่ในธรรมแล้ว มนต์จะไม่เสื่อม

{๑๗๓๖} [๑๒] เจ้าคนโง่ คนที่มีปัญญาน้อย

ถึงจะเลี้ยงชีวิตอยู่ได้ในมนุษยโลกทุกวันนี้

ด้วยมนต์ที่ตนได้มาโดยยาก ได้มาด้วยความลำบากก็จริง

แต่เมื่อพูดเหลาะแหละก็ทำมนต์บทนั้นให้เสื่อมไปได้

{๑๗๓๗} [๑๓] สำหรับเจ้าผู้เป็นคนโง่ หลงงมงาย

อกตัญญู พูดเท็จ ไม่ระมัดระวัง

เราจะไม่ให้มนต์ทั้งหลายเช่นนั้นอีก

มนต์ที่ไหนกัน ไปเสียเถิดเจ้า เราไม่พอใจเจ้าเลย







(หมีได้บอกช่างไม้ว่า)

{๑๗๓๘} [๑๔] ท่านผู้เดียวถือขวานเข้ามาถึงป่ายืนอยู่

เพื่อน เราถามแล้วท่านจงบอก

ท่านต้องการจะตัดไม้หรือ

(ช่างไม้ได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

{๑๗๓๙} [๑๕] เพื่อน เจ้าเป็นหมีเที่ยวไปยังป่าน้อยใหญ่

ทั้งป่าทึบและป่าโปร่ง เราถามแล้ว เจ้าจงบอก

ไม้อะไรถึงจะแข็งแกร่งสำหรับกงรถ