พระไตรปิฏก

{๑๗๔๗} [๒๓] ด้วยประการดังกล่าวมาฉะนี้ ไม้สะคร้อยุให้คนฆ่าหมี

ส่วนหมียุให้คนโค่นต้นสะคร้อ

เพราะการวิวาทกันและกัน ต่างคนต่างยุให้ฆ่ากันและกัน คือ

{๑๗๔๘} [๒๔] พวกมนุษย์เกิดการทะเลาะกันขึ้นที่ใด

ที่นั้นมนุษย์ทั้งหลายก็เปิดเผยความลับเหมือนนกยูงรำแพน

และเหมือนหมีกับไม้สะคร้อเหล่านั้น

{๑๗๔๙} [๒๕] เพราะเหตุนั้น ตถาคตขอถวายพระพรมหาบพิตรทั้งหลาย

ขอมหาบพิตรทั้งหลายทรงพระเจริญ

ตราบเท่าที่ทรงสมาคมกัน ณ สถานที่นี้

ขอทรงรื่นเริงบันเทิงพระทัย อย่าทรงวิวาทกัน

อย่าทรงเป็นเหมือนหมีกับไม้สะคร้อเลย

{๑๗๕๐} [๒๖] ขอมหาบพิตรทั้งหลายทรงสำเหนียกถึงความสามัคคีนั้น

ที่พระพุทธเจ้าทั้งหลายทรงสรรเสริญแล้ว

บุคคลผู้ยินดีแล้วในความสามัคคี ดำรงอยู่ในธรรม

ย่อมไม่เสื่อมจากนิพพานอันเป็นแดนเกษมจากโยคะ







(พระราชาทรงเชื้อเชิญชวนพญาหงส์โพธิสัตว์ว่า)

{๑๗๕๑} [๒๗] เจ้าจับอยู่ที่ตั่งทองนี้แหละพญาหงส์

ข้าพเจ้ารักที่จะเห็นท่าน

ท่านมาเป็นเจ้าของสถานที่นี้แล้ว

สิ่งที่มีอยู่ในพระราชนิเวศน์นี้

ท่านไม่รังเกียจ จงบอกมาให้เราทราบ