พระไตรปิฏก

{๑๘๐๒} [๗๙] กาลิงคพราหมณ์ผู้ไม่ยอมรับคำชมเชยนั้นได้กราบทูลอย่างนี้ว่า

ความจริง ข้าพระองค์ทั้งหลายเป็นนักพยากรณ์

ส่วนพระพุทธเจ้าทั้งหลายเป็นสัพพัญญู พระพุทธเจ้าข้า

{๑๘๐๓} [๘๐] ก็พระพุทธเจ้าทั้งหลายทรงเป็นสัพพัญญู

และทรงรู้ทุกอย่าง หาทรงทราบด้วยสูตรไม่

ส่วนข้าพระองค์ทั้งหลายรู้ได้ด้วยกำลังวิชาอาคม

พระพุทธเจ้าทั้งหลายทรงรู้ชัดทุกสิ่งทุกอย่าง

{๑๘๐๔} [๘๑] ลำดับนั้น พระราชาทรงนำระเบียบดอกไม้

และเครื่องลูบไล้ไปบูชา ฉลองต้นโพธิ

ด้วยดนตรีต่าง ๆ ที่รับสั่งให้ประโคมแล้วเสด็จกลับ

{๑๘๐๕} [๘๒] พระเจ้ากาลิงคะทรงรับสั่งให้เก็บดอกไม้หกหมื่นเล่มเกวียน

บูชาโพธิมณฑลสถานอันยอดเยี่ยมทุกวัน ดังนี้แล







(พระศาสดาทรงประกาศเรื่องนี้ว่า)

{๑๘๐๖} [๘๓] ท้าวสักกะผู้เป็นใหญ่แห่งภูตทอดพระเนตรเห็น

อกิตติดาบสเข้าฌานอยู่ จึงตรัสถามว่า

ท่านมหาพราหมณ์ พระคุณเจ้าปรารถนาอะไรหรือ

จึงเข้าฌานอยู่องค์เดียวในเวลาอากาศอบอ้าว

(พระโพธิสัตว์กราบทูลว่า)

{๑๘๐๗} [๘๔] ขอถวายพระพรท้าวสักกะ การเกิดอีก ๑

การที่สรีระแตกทำลาย ๑ การหลงลืมสติตาย ๑ เป็นทุกข์

เพราะเหตุนั้น ท้าววาสวะ อาตมาจึงเข้าฌาน