พระไตรปิฏก

(พระราชาทรงยินดีแล้วตรัสว่า)

{๑๘๓๔} [๑๑๒] กินนรตัวนี้พูดกับเราแล้ว พวกเจ้าจงปล่อยมันไป

และจงนำมันไปยังภูเขาหิมพานต์

ส่วนตัวนี้ เจ้าจงให้ไว้ที่ห้องครัวใหญ่

และย่างมันในเวลาอาหารมื้อเช้าแต่เช้าตรู่

(กินนรได้ฟังพระดำรัสนั้นแล้วจึงกราบทูลว่า)

{๑๘๓๕} [๑๑๓] ปศุสัตว์ทั้งหลายมีเมฆฝนเป็นที่พึ่ง

ประชาชนนี้มีปศุสัตว์เป็นที่พึ่ง

ข้าแต่พระมหาราช พระองค์เป็นที่พึ่งของข้าพระองค์

ข้าพระองค์เป็นที่พึ่งของภรรยาของข้าพระองค์

ระหว่างข้าพระองค์ทั้ง ๒ ตัวหนึ่งรู้ว่าอีกตัวหนึ่งตายแล้ว

ตนพ้นความตายแล้วจึงจะบินไปสู่ภูเขา

{๑๘๓๖} [๑๑๔] ขอเดชะพระองค์ผู้จอมชน

คนจะพึงหลีกเว้นจากการนินทาได้โดยง่ายก็หาไม่

คนที่ควรคบหาก็มีฉันทะต่าง ๆ กัน

คนหนึ่งได้รับการยกย่องด้วยคุณธรรมข้อใด

คุณธรรมข้อนั้นแหละ คนอื่นกลับได้รับการนินทา

{๑๘๓๗} [๑๑๕] สัตวโลกทั้งหลายมีจิตทรามบ้าง ประณีตบ้าง

สัตวโลกทั้งปวงชื่อว่ามีความคิดก็เพราะจิตของตน

สัตว์ทุกตัวตนในโลกนี้ล้วนมีจิตเป็นของตนเอง

จึงไม่ควรยอมอยู่ในอำนาจแห่งจิตของใคร ๆ

(พระราชาทรงโสมนัสแล้วจึงตรัสว่า)

{๑๘๓๘} [๑๑๖] กินนรพร้อมทั้งภรรยาได้นิ่งอยู่

บัดนี้ กินนรตนใดกลัวภัยจึงพูด

กินนรตนนั้นพ้นภัยแล้ว มีความสุข ไม่มีโรค

นับว่า การพูดมีประโยชน์แก่สัตว์ทั้งหลายโดยแท้