พระไตรปิฏก

(ลำดับนั้น พระราชาตรัสว่า)

{๑๘๖๕} [๑๔๕] ข้อนั้น ถึงเราจะรู้อย่างชัดแจ้งว่า

เนื้อเป็นพระกระยาหารของกษัตริย์ก็จริง

พราหมณ์ แต่เราเมื่อจะอ่อนน้อมบูชาคุณ

ที่ละมั่งตัวนี้ได้ทำไว้แก่เราในกาลก่อน

เพราะเหตุนั้น จึงไม่ฆ่าเนื้อละมั่ง

(ท้าวสักกะตรัสว่า)

{๑๘๖๖} [๑๔๖] พระมหาราชผู้เป็นใหญ่ในทิศ นั่นไม่ใช่เนื้อ

นั่นคือท้าวสักกะผู้ยิ่งใหญ่กว่าอสูร

พระองค์ผู้จอมมนุษย์

ขอพระองค์ทรงประหารท้าวสักกะนั่น

แล้วเป็นจอมเทพเสียเอง

{๑๘๖๗} [๑๔๗] ขอเดชะพระมหาราช ผู้ประเสริฐกว่าคนผู้กล้าหาญ

ถ้าพระองค์ยังทรงลังเลที่จะฆ่าเนื้อละมั่งผู้สหายอยู่

พระองค์พร้อมทั้งพระโอรส พระธิดา และพระมเหสี

จะต้องตกเวตตรณีนรกของพญายม

(พระราชาตรัสว่า)

{๑๘๖๘} [๑๔๘] เราและชาวชนบทก็ดี

ลูกเมียและหมู่สหายก็ดี

จะต้องตกเวตตรณีนรกของพญายมก็ตามที

เราไม่ควรจะฆ่าผู้ที่ให้ชีวิตแก่เราเลย

{๑๘๖๙} [๑๔๙] เนื้อตัวนี้ทำคุณแก่เราผู้กำลังตกยากอยู่คนเดียว

ในป่าเปลี่ยวอันแสนทารุณ

เราเมื่อระลึกถึงบุพการีที่เนื้อตัวนี้ได้กระทำไว้เช่นนั้น

ทั้งที่รู้อยู่จะพึงฆ่าลงได้อย่างไร ท่านมหาพราหมณ์