พระไตรปิฏก

{๑๙๐๕} [๕๘] บัณฑิตนั้นได้มิตรสหายแล้วย่อมป้องกันลูก

ปศุสัตว์ หรือทรัพย์ไว้ได้

ข้าพเจ้า ลูก ๆ และสามีของข้าพเจ้อยู่พร้อมหน้ากัน

เพราะความช่วยเหลือของมิตรทั้งหลาย

[๕๙] อันบุคคลผู้มีเจ้านายและเพื่อนผู้กล้าหาญอาจจะได้รับประโยชน์

สำหรับผู้ที่มีเพื่อนพรั่งพร้อมก็จะมีเพื่อนร่วมงานเช่นนี้

เขาก็จะมีมิตร มียศ มีความรุ่งเรือง บันเทิงใจอยู่ในโลกนี้ นะพี่ที่รัก

{๑๙๐๖} [๖๐] พี่เสนกะ ควรจะผูกมิตรแม้กับคนยากจน ดูเถิด

พวกเรามาพร้อมเพรียงกับหมู่ญาติได้เพราะความช่วยเหลือของมิตร

[๖๑] นกตัวใดผูกมิตรไว้กับมิตรผู้กล้าหาญและมิตรผู้มีกำลัง

นกตัวนั้นย่อมมีความสุขเหมือนอย่างฉันและท่าน นะพี่เสนกะ







(พระราชาทรงสนทนากับปุโรหิตว่า)

{๑๙๐๗} [๖๒] ชฎิลเหล่าใดนุ่งห่มหนังสัตว์ที่ขรุขระ

มีขี้ฟันเขรอะ ร่างกายสกปรก สาธยายมนต์อยู่

ชฎิลเหล่านั้นประกอบหน้าที่การงานของมนุษย์

จะรู้แจ้งโลกนี้แล้วพ้นจากอบายได้หรือ

(ปุโรหิตกราบทูลว่า)

{๑๙๐๘} [๖๓] ขอเดชะพระราชา หากบุคคลถึงจะเป็นพหูสูต

กระทำแต่กรรมชั่ว ก็ชื่อว่าไม่ประพฤติธรรม

เขาแม้จะมีพระเวทตั้งพัน อาศัยความเป็นพหูสูตนั้น

แต่ไม่บรรลุจรณธรรม ๑ ก็พ้นจากทุกข์ไม่ได้

๑ จรณธรรม ในที่นี้ ได้แก่ สมาบัติ ๘ (ขุ.ชา.อ. ๖/๖๓/๒๕๔)