พระไตรปิฏก

(อุททาลกดาบสติเตียนพราหมณ์ว่า)

{๑๙๑๙} [๗๔] กษัตริย์ พราหมณ์ แพศย์ ศูทร คนจัณฑาล

และคนเทขยะทั้งหลายล้วนแต่เป็นผู้สงบเสงี่ยม

ฝึกตนแล้ว ล้วนแต่ได้ปรินิพพานแล้ว

[๗๕] เมื่อทุกคนมีความสงบเยือกเย็น ย่อมไม่มีทั้งคนดีและคนชั่ว

เมื่อเป็นเช่นนั้น ท่านจะประพฤติให้เสียความเป็นพราหมณ์

วงศ์แห่งโสตถิยสกุลทำไม

(ปุโรหิตเปรียบเทียบให้เข้าใจว่า)

{๑๙๒๐} [๗๖] วิมานที่คลุมด้วยผ้าซึ่งย้อมด้วยสีต่าง ๆ

ผ้าเหล่านั้นมีแต่เงา สีที่ย้อมนั้นหาปรากฏไม่

[๗๗] ในหมู่มนุษย์ก็เหมือนกัน เมื่อใดคนทั้งหลายย่อมบริสุทธิ์

เป็นผู้มีวัตรดีเพราะรู้ทั่วถึงธรรม

เมื่อนั้นพวกเขาย่อมปล่อยวางชาติของตนเสียได้







(อุปกัญจนดาบสสาบานว่า)

{๑๙๒๑} [๗๘] ท่านพราหมณ์ ผู้ใดได้ลักเหง้าบัวของท่านไป

ขอผู้นั้นจงได้ม้า โค เงิน ทอง และภรรยาที่น่าพอใจในโลกนี้

และจงเป็นผู้พรั่งพร้อมไปด้วยบุตรภรรยามากหลาย

(ดาบสผู้น้องชายคนที่ ๒ เมื่อจะชำระตนให้หมดจด จึงสาบานว่า)

{๑๙๒๒} [๗๙] ท่านพราหมณ์ ผู้ใดได้ลักเหง้าบัวของท่านไป

ขอผู้นั้นจงทัดทรงระเบียบดอกไม้ นุ่งห่มผ้าแคว้นกาสี

ลูบไล้จุรณแก่นจันทน์ และเขาจงมีบุตรมาก ๆ

อนึ่ง จงทำความเยื่อใยอย่างแรงกล้าในกามทั้งหลาย