Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 27 หน้าที่ 454

<< | หน้าที่ 454 | >>
[๑๙๕] กิ่งด้านทิศตะวันออกให้น้ำอาบ

กิ่งด้านทิศใต้ให้ข้าวและน้ำดื่ม

กิ่งด้านทิศตะวันตกให้เหล่านารี

ส่วนกิ่งด้านทิศเหนือให้ทรัพย์ที่น่าปลื้มใจทุกอย่าง

พ่อค้าวาณิชทั้งหลาย ต้นไทรมีความผิดอะไรหรือ

ขอความเจริญจงมีแก่พวกท่านเถิด

[๑๙๖] บุคคลนั่งก็ตาม นอนก็ตามที่ร่มเงาต้นไม้ใด

ไม่ควรหักรานกิ่งต้นไม้นั้น

เพราะว่าคนประทุษร้ายมิตรเป็นคนเลวทราม

[๑๙๗] แต่พวกพ่อค้าเหล่านั้นจำนวนมาก

ไม่เชื่อฟังคำของนายกองเกวียนผู้เดียวนั้น

ใช้ขวานอันคมกริบตัดต้นไทรนั้นตั้งแต่โคนต้น

{๑๙๙๑} [๑๙๘] พวกนาคก็ออกมาจากต้นไทรนั้นสวมเกราะ ๒๕ ตน

ถือธนู ๓๐๐ ตน และถือโล่หนัง ๖,๐๐๐ ตน

(พญานาคกล่าวสั่งว่า)

{๑๙๙๒} [๑๙๙] พวกเจ้าจงฆ่า จงมัดพวกพ่อค้าเหล่านี้

อย่าได้ไว้ชีวิตแม้แต่คนเดียว

พวกเจ้าจงทำพวกพ่อค้าเหล่านั้นทั้งหมดให้เป็นผงธุลี

เว้นไว้แต่นายกองเกวียนเท่านั้น

(พระศาสดาทรงทราบแล้วตรัส ๒ คาถาโอวาทว่า)

{๑๙๙๓} [๒๐๐] เพราะเหตุนั้นแล คนฉลาดพิจารณาเห็นประโยชน์ของตน

ไม่พึงตกไปสู่อำนาจแห่งความโลภ

พึงกำจัดใจที่เป็นศัตรูภายในเสีย

[๒๐๑] ผู้เห็นภัยรู้โทษอย่างนี้ว่า ตัณหาเป็นเหตุให้เกิดทุกข์

เป็นผู้ปราศจากตัณหา ไม่ยึดมั่น มีสติ ดำเนินชีวิตอยู่

มหาวาณิชชาดกที่ ๑๐ จบ



สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka