Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 27 หน้าที่ 456

<< | หน้าที่ 456 | >>
[๒๐๗] แม้ท้าวสักกะก็ทรงยินดีต้อนรับ

พระเจ้าวิเทหะผู้ครอบครองมิถิลานคร

ท้าววาสวะทรงเชื้อเชิญด้วยกามทั้งหลายพร้อมทั้งอาสนะ

[๒๐๘] พระราชาผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ เป็นการดีแท้

ที่พระองค์เสด็จมาถึงสถานที่อยู่แห่งเหล่าเทพผู้ครองอำนาจ

ขอเชิญประทับอยู่ในหมู่ทวยเทพผู้มั่งคั่งด้วยกามทุกอย่าง

ขอพระองค์เสวยกามซึ่งมิใช่ของมนุษย์

ในหมู่เทพชั้นดาวดึงส์เถิด

(พระเจ้าสาธินะตรัสกับท้าวสักกะว่า)

{๑๙๙๖} [๒๐๙] เมื่อก่อน หม่อมฉันอยู่ในสวรรค์

ย่อมยินดีการฟ้อนรำขับร้องและประโคมดนตรี

แต่บัดนี้ วันนี้หม่อมฉันนั้นหายินดีในสวรรค์ไม่

พระองค์ผู้ประเสริฐกว่าจอมเทพ

อายุของหม่อมฉันสิ้นแล้วหรือ หม่อมฉันใกล้ตายหรือ

หรือว่าหม่อมฉันหลงไป

(ท้าวสักกะตรัสว่า)

{๑๙๙๗} [๒๑๐] พระองค์ผู้กล้าหาญ ผู้ประเสริฐกว่านรชน

พระชนมายุของพระองค์ยังไม่สิ้นไป

ความตายก็ยังอยู่ห่างไกล และแม้พระองค์ก็ยังไม่หลง

แต่บุญที่พระองค์เสวยวิบากอยู่ในเทวโลกนี้ของพระองค์เหลืออยู่น้อย

[๒๑๑] พระราชาผู้ทรงพระคุณอันประเสริฐ เป็นใหญ่ทั่วทิศ

ขอเชิญพระองค์ประทับอยู่ด้วยเทวานุภาพ

เสวยกามซึ่งมิใช่ของมนุษย์ในหมู่เทพชั้นดาวดึงส์เถิด

(พระโพธิสัตว์ทรงห้ามท้าวสักกะว่า)

{๑๙๙๘} [๒๑๒] สิ่งใดที่ได้มาเพราะเหตุที่ผู้อื่นให้ สิ่งนั้นเปรียบกันได้

เหมือนยานพาหนะที่ยืมเขามา เหมือนทรัพย์ที่ยืมเขามา


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka