พระไตรปิฏก

(ลำดับนั้น มารดากล่าวกับบุตรว่า)

{๒๐๕๒} [๒๑] พ่อมัณฑัพยะ เจ้าเป็นคนโง่เขลาเบาปัญญา

ไม่ฉลาดต่อบุคคลผู้เป็นเนื้อนาบุญ

ได้ให้ทานในบุคคลผู้มีกิเลสเพียงดังน้ำฝาดมากมาย

ผู้มีการงานเศร้าหมอง ไม่สำรวม

[๒๒] บางพวกเกล้าผมเป็นชฎา บางพวกนุ่งหนังสัตว์

บางพวกปากมีหนวดรุงรังเหมือนบ่อน้ำเก่า

เจ้าจงดูหมู่ชนนี้ มีรูปทราม

มวยผมและหนังสัตว์คุ้มครองคนมีปัญญาทรามไม่ได้

{๒๐๕๓} [๒๓] ชนเหล่าใดคลายราคะ โทสะ และอวิชชาได้แล้ว

ชนเหล่านั้นมีอาสวะสิ้นแล้ว เป็นพระอรหันต์

ทานที่บุคคลถวายแล้วในท่านเหล่านั้นมีผลมาก







(พระราชาทรงขับเพลงขับว่า)

{๒๐๕๔} [๒๔] กรรมทุกอย่างที่นรชนประพฤติดีแล้วมีผล

ผลกรรมถึงจะเล็กน้อย ชื่อว่าเป็นโมฆะหามีไม่

เราเห็นสัตว์ผู้เกิดมามีอานุภาพมาก

ซึ่งเกิดแต่ผลบุญ เพราะกรรมของตน

[๒๕] กรรมทุกอย่างที่นรชนประพฤติดีแล้วมีผล

ผลกรรมถึงจะเล็กน้อยชื่อว่าเป็นโมฆะหามีไม่

แม้ท่านจิตตบัณฑิตมีมโนรถสำเร็จสมปรารถนา

เหมือนอย่างเราแลหรือ