พระไตรปิฏก

(เมื่อพระเจ้าสัมภูตะทรงขับเพลงจบลง กุมารขับเพลงตอบถวายพระราชาว่า)

{๒๐๕๕} [๒๖] กรรมทุกอย่างที่นรชนประพฤติดีแล้วมีผล

ผลกรรมถึงจะเล็กน้อยชื่อว่าเป็นโมฆะหามีไม่

ขอเดชะพระองค์ผู้สมมติเทพ แม้จิตตบัณฑิตพระองค์ก็โปรด

ทราบเถิดว่า ท่านมีมโนรถสำเร็จสมปรารถนาเหมือนพระองค์

(พระเจ้าสัมภูตะทรงสดับแล้ว จึงตรัสว่า)

{๒๐๕๖} [๒๗] เจ้าเป็นจิตตดาบสหรือหนอ หรือว่าเจ้าฟังมาจากคนอื่น

หรือใครได้บอกเรื่องนั้นกับเจ้า คาถาเจ้าขับดีแล้ว

เราไม่มีความสงสัย และเราจะให้บ้านส่วยแก่เจ้า ๑๐๐ หลัง

(ลำดับนั้น กุมารกราบทูลว่า)

{๒๐๕๗} [๒๘] ข้าพระองค์มิใช่จิตตฤๅษี และข้าพระองค์มิได้ฟังมาจากคนอื่น

แต่ฤๅษีได้บอกเนื้อความนี้แก่ข้าพระองค์ว่า

เจ้าจงไป จงขับคาถาตอบพระราชา

พระราชาทรงพอพระทัย พึงพระราชทานพรแก่เจ้าบ้าง

(พระเจ้าสัมภูตะทรงสดับแล้วจึงรับสั่งให้พวกราชบุรุษเตรียมกระบวนว่า)

{๒๐๕๘} [๒๙] พวกพนักงานจงเทียมราชรถที่ตกแต่งสวยงาม

เย็บปักอย่างวิจิตรตระการตา จงผูกสายรัดสัปคับช้าง

สวมเครื่องประดับคอ

[๓๐] ชาวพนักงานจงนำกลอง ตะโพน และสังข์มา

และจงเทียมราชยานที่เร็ว

วันนี้ เราจักไปสู่อาศรมที่เราเห็นฤๅษีนั่งอยู่

(พระเจ้าสัมภูตะเสด็จเข้าไปหาจิตตบัณฑิตดาบส ทรงดีพระทัยแล้วตรัสว่า)

{๒๐๕๙} [๓๑] หม่อมฉันเป็นผู้ได้ลาภดีแล้วหนอ

คาถาอันเขาขับดีแล้ว ณ ท่ามกลางบริษัท

หม่อมฉันนั้นมีปีติและโสมนัสเพราะได้เห็นฤๅษีผู้สมบูรณ์ด้วยสีลวัตร