พระไตรปิฏก

(ตั้งแต่ได้พบจิตตบัณฑิตดาบส พระเจ้าสัมภูตะทรงโสมนัส จึงรับสั่งพวก ราชบุรุษให้เตรียมสถานที่แล้วตรัสว่า)

{๒๐๖๐} [๓๒] ขอพระคุณเจ้าผู้เจริญจงรับอาสนะ น้ำ

และผ้าเช็ดเท้าของข้าพเจ้าเถิด

ข้าพเจ้าขอถวายของมีค่า ๑ ต้อนรับพระคุณเจ้าผู้เจริญ

ขอพระคุณเจ้าผู้เจริญจงใช้สอยของที่มีค่าของข้าพเจ้าด้วยเถิด

(พระเจ้าสัมภูตะเมื่อจะทรงแบ่งราชสมบัติถวายครึ่งหนึ่ง จึงตรัสว่า)

{๒๐๖๑} [๓๓] ขอพระองค์จงสร้างพระตำหนักที่น่ารื่นรมย์สำหรับพระองค์

ขอพระองค์ทรงให้หมู่นารีบำเรอเถิด

และจงให้โอกาสเพื่ออนุเคราะห์หม่อมฉัน

แม้เราทั้ง ๒ จะครอบครองความเป็นใหญ่ร่วมกัน

(จิตตบัณฑิตดาบสกราบทูลว่า)

{๒๐๖๒} [๓๔] ขอถวายพระพรมหาบพิตร อาตมาเห็นผลของทุจริต

และวิบากยิ่งใหญ่แห่งธรรมที่ประพฤติดีแล้วจักสำรวมตนอย่างเดียว

จึงไม่ปรารถนาบุตร ปศุสัตว์ หรือทรัพย์

[๓๕] ชีวิตของสัตว์ทั้งหลายในโลกนี้เพียง ๑๐ ปีเท่านั้น

ชีวิตนั้นยังไม่ทันถึงเขตกำหนดซูบซีดไปเหมือนต้นอ้อที่ถูกตัด

[๓๖] ในสภาพชีวิตอย่างนั้นจะเพลิดเพลิน จะเล่นสนุกสนาน

จะรื่นเริง จะแสวงหาทรัพย์ไปทำไมกัน

ประโยชน์อะไรด้วยบุตรและภรรยาสำหรับอาตมา

อาตมาพ้นแล้วจากเครื่องผูก มหาบพิตร

[๓๗] อาตมานั้นทราบชัดอย่างนี้ว่า มัจจุราชจะไม่เมินเฉยต่ออาตมา

ผู้ถูกมฤตยูครอบงำ จะรื่นเริง จะแสวงหาทรัพย์ไปทำไมกัน

๑ ของที่มีค่า ในที่นี้หมายถึงสิ่งของที่คู่ควรแก่การต้อนรับแขก