พระไตรปิฏก

[๑๑๔] เนื้อทั้ง ๒ นี้เป็นอะไรกับเจ้าหนอ

พ้นไปแล้วยังกลับมาหาเจ้าผู้ติดบ่วงอีก

พวกเขาไม่ปรารถนาจะทิ้งเจ้าไปแม้เพราะเหตุแห่งชีวิต

(ลำดับนั้น พระโพธิสัตว์ได้บอกแก่นายพรานนั้นว่า)

{๒๑๑๑} [๑๑๕] นายพราน เขาทั้ง ๒ เป็นพี่น้อง

ร่วมท้องมารดาเดียวกันกับข้าพเจ้า

พวกเขาจึงไม่ปรารถนาจะทิ้งข้าพเจ้าไปแม้เพราะเหตุแห่งชีวิต

(พญาเนื้อจิตตกะรู้ว่านายพรานมีจิตอ่อนโยนจึงกล่าวเหตุผลต่าง ๆ ว่า)

{๒๑๑๒} [๑๑๖] ก็บิดามารดาผู้ตาบอดของพวกเรา

ท่านทั้ง ๒ นั้นไม่มีผู้นำจักต้องตายแน่

ขอท่านจงให้ชีวิตแก่พวกเราทั้ง ๕

โปรดปล่อยพี่ชายของพวกเราเถิด พ่อพราน

(นายพรานนั้นฟังธรรมของเนื้อจิตตกะแล้วมีจิตเลื่อมใส จึงกล่าวปลอบโยนว่า)

{๒๑๑๓} [๑๑๗] เรานั้นจะปล่อยเนื้อที่เลี้ยงบิดามารดา

ขอบิดามารดาของพวกเจ้าจงรื่นเริงบันเทิงใจ

เพราะได้เห็นพญาเนื้อหลุดพ้นจากบ่วงแล้วเถิด

(เนื้อจิตตกะพบพระโพธิสัตว์แล้วดีใจจึงอนุโมทนาแก่นายพรานว่า)

{๒๑๑๔} [๑๑๘] นายพราน วันนี้ข้าพเจ้าเห็นพญาเนื้อ

พ้นจากอันตรายแล้วย่อมร่าเริงฉันใด

ขอท่านพร้อมกับญาติทั้งหมดจงร่าเริงฉันนั้นเถิด

(บิดามารดาถามถึงเหตุที่พญาเนื้อโรหณะหลุดจากบ่วงว่า)

{๒๑๑๕} [๑๑๙] เมื่อชีวิตเข้ามาใกล้ความตาย เจ้าหลุดพ้นมาได้อย่างไร

ลูกรัก ทำไมนายพรานจึงได้ปลดปล่อยเจ้าออกจากบ่วงเสียเล่า

(พระโพธิสัตว์กล่าวว่า)

{๒๑๑๖} [๑๒๐] น้องจิตตกะ เมื่อกล่าววาจาอันไพเราะหู จับจิตจับใจ

ซาบซึ้งตรึงใจ ช่วยให้ลูกหลุดพ้นมาได้ด้วยวาจาสุภาษิต

[๑๒๑] น้องสุตนา เมื่อกล่าววาจาอันไพเราะหู จับจิตจับใจ

ซาบซึ้งตรึงใจ ช่วยให้ลูกหลุดพ้นมาได้ด้วยวาจาสุภาษิต