พระไตรปิฏก

{๒๑๑๗} [๑๒๒] เพราะฟังวาจาไพเราะหู จับจิตจับใจ ซาบซึ้งตรึงใจ

และเพราะได้ฟังวาจาสุภาษิต นายพรานจึงได้ปล่อยลูกมา

(บิดามารดาอนุโมทนาต่อนายพรานว่า)

[๑๒๓] ขอให้นายพรานจงรื่นเริงบันเทิงใจพร้อมกับบุตรและภรรยา

เหมือนพวกเรารื่นเริงบันเทิงใจในวันนี้

เพราะได้เห็นพ่อโรหณะกลับมา

(พระราชาทรงเห็นนายพรานมาเฝ้า จึงตรัสว่า)

{๒๑๑๘} [๑๒๔] นายพราน เจ้าได้กล่าวไว้แล้วว่า

จักนำตัวเนื้อหรือหนังมามิใช่หรือ

ก็เพราะเหตุอะไรเล่า เจ้าจึงไม่นำตัวเนื้อหรือหนังมาเลย

(นายพรานกราบทูลว่า)

{๒๑๑๙} [๑๒๕] พญาเนื้อได้มาสู่เงื้อมมือและได้ติดบ่วงแล้ว

แต่เนื้อที่ไม่ติดบ่วง ๒ ตัวได้เข้ามาหาพญาเนื้อนั้น

[๑๒๖] ข้าพระองค์นั้นได้มีความสังเวช

ขนพองสยองเกล้า ไม่เคยเป็นมาก่อนว่า

ถ้าเราฆ่าเนื้อตัวนี้ เราจักเสียชีวิตในวันนี้

(พระราชาทรงสดับดังนั้นแล้ว ตรัสว่า)

{๒๑๒๐} [๑๒๗] นายพราน เนื้อเหล่านั้นเป็นเช่นไร มีธรรมเช่นไร

มีสีสันอย่างไร มีปกติอย่างไร

เจ้าจึงสรรเสริญพวกมันเสียหนักหนา

(นายพรานกราบทูลว่า)

{๒๑๒๑} [๑๒๘] เนื้อเหล่านั้นมีเขาสีขาว ขนหางสะอาด

ผิวหนังประดุจทองคำ

เท้าแดง ดวงตาเยิ้ม เป็นที่น่ารื่นรมย์ใจ