Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 27 หน้าที่ 493

<< | หน้าที่ 493 | >>
(นายพรานประกาศสีกายของเนื้อเหล่านั้นว่า)

{๒๑๒๒} [๑๒๙] ขอเดชะพระองค์ผู้สมมติเทพ เนื้อเหล่านั้นเป็นเช่นนี้

มีธรรมเช่นนี้ เป็นผู้เลี้ยงดูบิดามารดา

ขอเดชะ ข้าพระพุทธเจ้าจึงมิได้นำมาถวายพระองค์

(พระราชาทรงพอพระทัยแล้วทรงรับสั่งปูนบำเหน็จชุบเลี้ยงบุตรนายพรานด้วยยศ ใหญ่โดยตรัสว่า)

{๒๑๒๓} [๑๓๐] พ่อพราน เราจะให้ทองคำแก่ท่าน ๑๐๐ แท่ง

ต่างหูแก้วมณีที่มีค่ามาก และบัลลังก์ ๔ เหลี่ยม

มีสีอันเป็นสิริคล้ายดอกสามหาว

[๑๓๑] ภรรยาที่เหมาะสมกัน ๒ คน และโคอุสภะอีก ๑๐๐ ตัว

เราจักครอบครองราชสมบัติโดยธรรม

พ่อพราน ท่านมีอุปการะแก่เรามาก

[๑๓๒] พ่อพราน ท่านจงเลี้ยงดูภรรยาด้วยกสิกรรม พาณิชกรรม

การให้กู้หนี้ และการเที่ยวแสวงหาโดยธรรมเถิด

อย่าได้กระทำบาปอีกเลย

โรหณมิคชาดกที่ ๕ จบ


๖. จูฬหังสชาดก (๕๐๒)


ว่าด้วยหงส์สุมุขะผู้ภักดีต่อพญาหงส์จูฬหังสะ


(พระโพธิสัตว์เกิดเป็นพญาหงส์ทองเมื่อจะทดลองใจหงส์สุมุขะ จึงกล่าวว่า)

{๒๑๒๔} [๑๓๓] ฝูงหงส์เหล่านั้นถูกภัยคุกคาม

มีความกลัวจนต้องบินหนีไป

ท่านสุมุขะผู้มีผิวพรรณเหลืองอร่ามดังทองคำ

ท่านจงบินหนีไปตามความประสงค์เถิด

[๑๓๔] เราผู้เดียวติดบ่วงอยู่ หมู่ญาติทั้งหลายไม่เหลียวแล

พากันละทิ้งบินหนีไป ไยเล่ายังเหลือเจ้าอยู่แต่ตัวเดียว


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka