พระไตรปิฏก

(ครั้งนั้น พระโพธิสัตว์เมื่อจะปฏิญญาให้พระราชาทรงเชื่อ จึงกราบทูลว่า)

{๒๑๙๒} [๒๕๕] ขอเดชะพระมหาราช ถึงลมจะพัดพาเอาภูเขาไปได้ก็ดี

ดวงจันทร์และดวงอาทิตย์จะพึงแผดเผาแผ่นดินก็ดี

แม่น้ำทุกสายจะพึงไหลทวนกระแสก็ดี

ถึงอย่างนั้น ข้าพระพุทธเจ้าก็จะไม่พึงพูดเท็จแน่นอน

[๒๕๖] ขอเดชะพระมหาราช ถึงท้องฟ้าจะพึงถล่มทะลาย

น้ำทะเลจะพึงเหือดแห้ง

แผ่นดินซึ่งมีนามว่าภูตธาราและวสุนธราจะพึงม้วนเข้า

และภูเขาสิเนรุศิลาล้วนจะพึงถอนขึ้นทั้งรากก็ดี

ถึงอย่างนั้น ข้าพระพุทธเจ้าก็จะไม่พึงพูดเท็จ

(พระราชาไม่ทรงเชื่อจึงตรัสซ้ำอีกว่า)

{๒๑๙๓} [๒๕๗] นาคราช แน่นอนทีเดียวที่เขาพูดกันว่า

มนุษย์กับอมนุษย์จะพึงคุ้นเคยกัน

เป็นเรื่องคุ้นเคยกันได้ยาก

แต่ถ้าท่านขอร้องเราเกี่ยวกับเรื่องนั้น

เราก็จะไปเยี่ยมที่อยู่ของท่าน

(และตรัสคาถาต่อไปว่า)

{๒๑๙๔} [๒๕๘] พวกท่านเป็นผู้มีพิษร้ายแรงยิ่งนัก

มีเดชมาก และก็โกรธง่าย

ท่านหลุดพ้นจากเครื่องผูกเพราะเรา

ควรจะรู้คุณที่เรากระทำแล้ว

(พระโพธิสัตว์เมื่อจะทำปฏิญญาอีก จึงกราบทูลว่า)

{๒๑๙๕} [๒๕๙] ผู้ใดถูกขังติดอยู่ในกระชังใกล้จะตาย

ยังไม่รู้จักบุญคุณที่พระองค์ทรงทำแล้วเช่นนั้น

ขอผู้นั้นจงหมกไหม้อยู่ในนรกที่โหดร้าย

อย่าได้ความสำราญทางกายอย่างใดอย่างหนึ่งเลย