พระไตรปิฏก

(พระราชาทรงรับที่จะทดลองมโหสธบัณฑิต จึงตรัสสั่งว่า)

{๒๒๒๘} [๓๑๕] ท่านบัณฑิตทั้ง ๕ มากันพร้อมแล้ว

ปัญหาแจ่มแจ้งแก่เรา ขอพวกท่านจงสดับ

เรื่องที่ควรติเตียนก็ดี เรื่องที่ควรสรรเสริญก็ดี

ซึ่งเป็นความลับของเรา ควรเปิดเผยแก่ใครดี

(เสนกบัณฑิตกราบทูลว่า)

{๒๒๒๙} [๓๑๖] ขอเดชะพระภูมิบาล ขอพระองค์ทรงเปิดเผยก่อน

พระองค์ทรงชุบเลี้ยงข้าพระพุทธเจ้า

ทรงอดกลั้นต่อภาระอันหนัก โปรดแถลงเนื้อความก่อน

ขอเดชะพระองค์ผู้จอมชน นักปราชญ์ทั้ง ๕ พิจารณา

สิ่งที่พอพระทัยและสิ่งที่ถูกพระอัธยาศัยของพระองค์แล้ว

จะกราบทูลต่อภายหลัง

(ลำดับนั้น พระราชาตรัสคาถานี้ด้วยความที่พระองค์ทรงตกอยู่ในอำนาจ กิเลสว่า)

{๒๒๓๐} [๓๑๗] บุคคลควรเปิดเผยเรื่องที่ควรติเตียนก็ดี

เรื่องที่ควรสรรเสริญก็ดี ซึ่งเป็นความลับ

แก่ภรรยาผู้มีศีล ไม่นอกใจสามี

คล้อยตามอำนาจความพอใจของสามี

เป็นที่รักที่โปรดปรานของสามี

(แต่นั้น เสนกบัณฑิตยินดีแล้วเมื่อจะแสดงเหตุที่ตนทำไว้เอง จึงกราบทูลว่า)

{๒๒๓๑} [๓๑๘] บุคคลควรเปิดเผยเรื่องที่ควรติเตียนก็ดี

เรื่องที่ควรสรรเสริญก็ดี ซึ่งเป็นความลับ

แก่เพื่อนผู้เป็นที่พึ่งที่พำนัก

และผู้เป็นทางดำเนินของเพื่อนผู้ตกยากทุรนทุรายได้