พระไตรปิฏก

[๑๓๖] พระพุทธเจ้าทรงปราศจากความกระวนกระวาย

ความโศกและกิเลสดุจลูกศร ตรัสรู้ยิ่งด้วยพระองค์เอง

ได้ตรัสฉัททันตชาดกนี้อันเป็นของเก่า

ที่ไม่รู้จักสาบสูญตราบเท่าดวงอาทิตย์ยังไม่ดับ

ซึ่งพระองค์ได้ท่องเที่ยวไปตลอดกาลนาน

เป็นบุรพจริยาทั้งสูงและต่ำว่า

[๑๓๗] ภิกษุทั้งหลาย โดยกาลนั้น

เราตถาคตได้มีอยู่ที่สระฉัททันต์นั้น

เราตถาคตได้เป็นพญาช้างตัวประเสริฐในกาลนั้น

เธอทั้งหลายจงจำชาดกไว้ด้วยประการฉะนี้







(พระราชาตรัสถามปัญหากับพราหมณ์สุจีรตะว่า)

{๒๓๕๒} [๑๓๘] ท่านอาจารย์สุจีรตะ ข้าพเจ้าบรรลุถึงราชสมบัติ

และความเป็นอธิบดีแล้ว แต่ยังปรารถนา

เพื่อบรรลุถึงความเป็นใหญ่และเพื่อชนะทั่วทั้งปฐพีนี้

[๑๓๙] โดยธรรม มิใช่โดยอธรรม ข้าพเจ้าหาพอใจอธรรมไม่

ท่านอาจารย์สุจีรตะ พระราชาต้องประพฤติธรรมให้เป็นกิจอันสำคัญ

[๑๔๐] ท่านพราหมณ์ เพราะเหตุใด เราทั้งหลาย

จะไม่ถูกนินทาในโลกนี้ ละไปแล้วก็จะไม่ถูกนินทา

และพึงถึงความมียศในเทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย

[๑๔๑] ท่านพราหมณ์ ข้าพเจ้าปรารถนาจะกระทำตามอรรถและธรรม

ข้าพเจ้าถามแล้ว ขอท่านจงบอกอรรถและธรรมนั้นด้วยเถิด