พระไตรปิฏก

[๑๙๗] ข้าพเจ้าเป็นมนุษย์ประสบความพินาศ

ข้าพเจ้าไม่มีทางที่จะไปจากที่นี่

เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าจึงขอบอกให้ท่านทราบ

ขอท่านจงมีความเจริญ ขอท่านจงเป็นที่พึ่งของข้าพเจ้าด้วย

[๑๙๘] วานรผู้กล้าหาญเที่ยวไปหาก้อนศิลาที่มีน้ำหนักที่ภูเขา

ผูกเถาวัลย์ที่ก้อนศิลาแล้ว ได้กล่าวคำนี้ว่า

[๑๙๙] มาเถิด มาขึ้นเกาะหลังข้าพเจ้า

ท่านจงใช้แขนทั้ง ๒ ข้างกอดคอข้าพเจ้าไว้

ข้าพเจ้าจะใช้กำลังช่วยท่านขึ้นไปจากซอกเขา

[๒๐๐] ข้าพระพุทธเจ้าสดับคำนั้นแล้ว

จึงขึ้นเกาะหลังพญาวานรผู้มีสิริ เป็นปราชญ์ตนนั้น

แล้วใช้แขนทั้ง ๒ กอดคอมันไว้

[๒๐๑] พญาวานรผู้มีเดช มีกำลังตนนั้น มีความลำบาก

กระโดดพาข้าพระพุทธเจ้าขึ้นจากซอกเขานั้นด้วยความยาก

[๒๐๒] ครั้นนำข้าพระพุทธเจ้าขึ้นมาแล้ว

พญาวานรผู้เป็นบัณฑิต กล้าหาญ ได้กล่าวคำนี้ว่า

เพื่อนรัก ท่านโปรดรักษาความปลอดภัยให้ข้าพเจ้าด้วยเถิด

ข้าพเจ้าจักหลับสักครู่หนึ่ง

[๒๐๓] สิงโต เสือโคร่ง เสือเหลือง หมี หมาป่า

และเสือดาวพึงเบียดเบียนข้าพเจ้าผู้หลับไป

ท่านเห็นพวกมันจงห้ามกันไว้ด้วย

[๒๐๔] พญาวานรนั้นครั้นให้ข้าพระพุทธเจ้าเป็นผู้ป้องกันแล้ว

จึงหลับไปครู่หนึ่ง

ครั้งนั้น ข้าพระพุทธเจ้ากลับได้ความคิดเห็นชั่วช้า

โดยไม่ทันคิดให้รอบคอบว่า