พระไตรปิฏก

(ครั้นตำหนิแล้วเมื่อจะสาป จึงกล่าวว่า)

{๒๔๐๔} [๒๙๕] เจ้าคนผู้มีนิสัยประทุษร้าย เจ้าเป็นคนประทุษร้ายมิตร

ผู้ไม่ประทุษร้าย ทั้งเป็นคนพูดจาส่อเสียด

ด้วยการกล่าวคำสัตย์นี้ ขอศีรษะของเจ้าจงแตก ๗ เสี่ยง

(พระศาสดาทรงประกาศความที่พระเทวทัตถูกแผ่นดินสูบ จึงตรัสว่า)

{๒๔๐๕} [๒๙๖] เพราะเหตุนั้น บุคคลไม่ควรประทุษร้ายมิตร

เพราะว่าคนอื่นที่จะเลวกว่าคนผู้ประทุษร้ายมิตรไม่มี

อเจลกถูกสัตว์มีพิษสาปกำจัดลงแล้วในแผ่นดิน

ทั้ง ๆ ที่ปฏิญญาว่า เรามีความสำรวม

ก็ถูกทำลายแล้วด้วยคำของจอมนาคินทร์







(ยักษ์ทานพเห็นพระนางสัมพุลามีจิตปฏิพัทธ์ จึงกล่าวว่า)

{๒๔๐๖} [๒๙๗] โอ้ แม่นางผู้มีลำขาอันกลมกลึง เธอเป็นใคร

ยืนสั่นสะท้านอยู่แต่ผู้เดียวใกล้ ๆ ซอกเขา

เธอผู้มีทรวดทรงน่าเคล้าคลึง เราถามแล้ว

ขอเธอจงบอกชื่อและเผ่าพันธุ์แก่เรา

[๒๙๘] แม่นางผู้มีทรวดทรงอันงดงาม

เธอเป็นใคร หรือเป็นกัลยาณีของใคร

ส่องสว่างไสวไปทั่วป่าที่น่ารื่นรมย์ซึ่งเป็นที่ที่สีหพยัคฆ์อยู่อาศัย

แม่นางผู้เจริญ เราขอไหว้เธอ เราคือทานพขอนอบน้อมแก่เธอ

(พระนางสัมพุลาได้ฟังดังนั้น จึงได้ตอบว่า)

{๒๔๐๗} [๒๙๙] ข้าพเจ้าชื่อสัมพุลาเป็นพระชายาของพระราชบุตรพระเจ้ากรุงกาสี

ซึ่งประชาชนรู้จักพระองค์โดยพระนามว่า เจ้าชายโสตถิเสน

ทานพผู้เจริญ ขอท่านจงทราบอย่างนี้

ข้าพเจ้าสัมพุลาขอไหว้ท่าน ขอนอบน้อมแก่ท่าน