พระไตรปิฏก

[๙๒] คาถาที่ฤๅษีผู้เป็นบัณฑิตกล่าวดีแล้วเหล่านี้

มีอรรถและพยัญชนะอันดีงาม

ผู้ใดผู้หนึ่งพึงสดับคาถาเหล่านั้นให้เป็นประโยชน์

พึงได้คุณวิเศษทั้งเบื้องต้นและเบื้องปลาย

ครั้นได้แล้ว พึงบรรลุสถานที่ที่พญามัจจุราชมองไม่เห็น

(พระศาสดาครั้นทรงรวบยอดเทศนาด้วยพระอรหัตอย่างนี้แล้วประกาศสัจจะ ทั้งหลาย ทรงประชุมชาดกว่า)

{๒๔๗๗} [๙๓] สาลิสสรดาบสคือสารีบุตร เมณฑิสสรดาบสคือกัสสปะ

ปัพพตดาบสคืออนุรุทธะ เทวิลดาบสคือกัจจายนะ

[๙๔] อนุสิสสดาบสคืออานนท์ กีสวัจฉดาบสคือโกลิตะ

นารทดาบสคืออุทายีเถระ บริษัททั้งหลายคือพุทธบริษัท

ส่วนสรภังคโพธิสัตว์คือเราตถาคต

เธอทั้งหลายจงทรงจำชาดกไว้อย่างนี้แล







(พระศาสดาเมื่อจะทรงทำเนื้อความนั้นให้แจ่มแจ้ง จึงตรัสว่า)

{๒๔๗๘} [๙๕] ครั้งนั้น พระอินทร์ผู้เป็นใหญ่ทรงปราบปรามวัตรอสูร

ซึ่งเป็นพระบิดาแห่งเหล่าเทพบุตรผู้มีชัย

ทรงเล็งเห็นอลัมพุสาเทพกัญญาว่ามีความสามารถ

ณ สุธรรมาเทวสถานแล้วจึงมีเทวโองการว่า

{๒๔๗๙} [๙๖] แม่นางมิสสาเทพกัญญา เทวดาชั้นดาวดึงส์

พร้อมทั้งพระอินทร์ขอร้องแม่นาง

แม่นางอลัมพุสาผู้สามารถจะประเล้าประโลมฤๅษีได้

แม่นางจงไปหาอิสิสิงคดาบสเถิด