พระไตรปิฏก

[๔๐] เธอมีน้ำเสียงหยดย้อย ไม่เป็นถ้อยคำที่น่ารังเกียจ

และไม่ประกอบด้วยเสียงอันพึมพำ

ลูกปรารถนาที่จะได้พบเธออีก

เพราะชฎิลหนุ่มได้เป็นมิตรกับลูกมาก่อน

[๔๑] แผลนี้เชื่อมต่อสนิทดี เกลี้ยงเกลาทุกส่วน

อูมใหญ่ตั้งอยู่อย่างเหมาะเจาะ

งามพร้อมคล้ายกับกลีบบัว

ชฎิลหนุ่มขึ้นคร่อมลูกด้วยแผลนั้นนั่นแหละ

ใช้บั้นเอวดันขาอ่อนให้เปิดไว้

[๔๒] รัศมีที่แผ่ซ่านจากกายของเธอ

เปล่งปลั่งผุดผ่องสว่างไสว

เหมือนสายฟ้าในอากาศ

แม้แขนทั้ง ๒ ของเธอก็อ่อนนุ่ม

มีขนเช่นกับขนดอกอัญชัน

นิ้วของเธอก็กลมกลึงวิจิตรงดงาม

[๔๓] เธอมีร่างกายไม่ระคายเคือง มีขนไม่ยาว

แต่มีเล็บยาว ปลายเล็บเป็นสีแดง

ชฎิลหนุ่มรูปงามกอดรัดลูกด้วยลำแขนทั้งหลาย อันอ่อนนุ่ม

บำรุงบำเรอให้รื่นรมย์

[๔๔] มือทั้งหลาย ของเธออ่อนนุ่ม คล้ายกับปุยนุ่น งามเปล่งปลั่ง

มีผิวพรรณงดงาม กลมกลึงเหมือนแผ่นทองคำอันงดงาม

เธอสัมผัสลูกด้วยมือเหล่านั้นแล้วไปจากที่นี่

เพราะสัมผัสนั้น มันจึงเผาลูกให้เร่าร้อนอยู่ นะท่านพ่อ

[๔๕] ชฎิลหนุ่มนั้นไม่ได้หาบคอนแน่นอน

มิได้หักฟืนเองแน่นอน มิได้โค่นต้นไม้ด้วยขวานแน่นอน

เพราะที่ฝ่ามือทั้งหลายของเธอไม่กระด้างเลย