พระไตรปิฏก

[๑๒๒] จริงอยู่ ผู้ถึงความสงสัยในชีวิตทั้งปวง

ถึงจะหวาดกลัวก็อดกลั้นความกลัวไว้

เพราะบัณฑิตทั้งหลายผู้ดำรงอยู่ในฐานะเป็นผู้ใหญ่

ย่อมประกอบประโยชน์ที่ยากจะประกอบได้

[๑๒๓] พระราชาทั้งหลายทรงปรารถนาข้าราชการที่กล้าหาญ

เพื่อประสงค์ที่จะให้คนกล้าหาญ

ป้องกันอันตรายและเหตุรอบข้างพระองค์

[๑๒๔] วันนี้ ขอพ่อครัวของพระราชา

อย่าเชือดเราทั้ง ๒ ในห้องเครื่องใหญ่เลย

เพราะว่า สีขนปีกจะฆ่าท่านเหมือนขุยไผ่ฆ่าต้นไผ่

[๑๒๕] ท่านแม้พ้นแล้วก็ไม่ปรารถนาจะบินไป

ตนเองกลับเดินเข้ามาหาเครื่องดัก

วันนี้ แม้ท่านผู้ถึงความสงสัยในชีวิต

จงถือเอาสิ่งที่เป็นประโยชน์เถิด

อย่ายื่นปากออกมาเลย

{๒๑๒} [๑๒๖] ท่านนั้นจงประกอบความเพียร

ที่เนื่องด้วยธรรมอันสมควรนั้นเถิด

จงเที่ยวแสวงหาหนทางรอดชีวิตให้แก่เรา

ด้วยความเพียรอันผ่องแผ้วของท่าน

(หงส์สุมุขะกล่าวว่า)

{๒๑๓} [๑๒๗] อย่าทรงกลัวเลย พระองค์ผู้ประเสริฐ

ด้วยว่า บุคคลทั้งหลายเช่นกับพระองค์หากลัวไม่

ข้าพระองค์จักประกอบความเพียรอันเนื่องด้วยธรรมอันสมควร

ด้วยความเพียรอันผ่องแผ้วนั้น

พระองค์จักพ้นจากบ่วงโดยเร็วพลัน