พระไตรปิฏก

[๑๑๗] พระองค์สำคัญหญิงว่าเป็นผู้ประเสริฐ

เห็นจะเป็นคนกึ่งบ้า จึงบ่นเพ้อรำพันไป

ความจริง หญิงเหล่านี้สาธารณะทั่วไปแก่ชนเป็นอันมาก

เหมือนโรงสุราเป็นสถานที่ทั่วไปแก่นักเลงสุรา

[๑๑๘] อนึ่ง หญิงนี้มีมายาเหมือนพยับแดด

เป็นเหตุแห่งความเศร้าโศก

เป็นเหตุแห่งโรคและอันตราย

อนึ่ง หญิงเหล่านี้เป็นเครื่องผูกมัดอันกล้าแข็ง เป็นบ่วง

เป็นถ้ำ และเป็นที่อยู่อาศัยของมัจจุราช

บุรุษใดวางใจในหญิงเหล่านั้น

บุรุษนั้นชื่อว่าเป็นคนต่ำทรามในบรรดานรชนทั้งหลาย

(พญาหงส์ธตรัฏฐะเมื่อจะแสดงธรรมแก่หงส์สุมุขะ จึงกล่าวว่า)

{๒๑๑} [๑๑๙] สิ่งใดที่ท่านผู้เจริญรู้จักกันดี

ใครควรจะติเตียนสิ่งนั้นเล่า

ขึ้นชื่อว่าหญิงทั้งหลายเป็นผู้มีคุณมาก เกิดขึ้นก่อนในโลก๑

[๑๒๐] การเล่นคะนองอันบุคคลตั้งไว้แล้วในหญิงเหล่านั้น

ความยินดีในหญิงเหล่านั้นบุคคลก็ตั้งไว้เฉพาะแล้ว

พืชทั้งหลายก็งอกงามในหญิงเหล่านั้น

คือสัตว์ทั้งหลายย่อมเกิดในหญิงเหล่านั้น

ชีวิตกับชีวิตมาเกี่ยวข้องกันแล้ว

ใครเล่าจะพึงเบื่อหน่ายหญิงเหล่านั้น

[๑๒๑] สุมุขะ ท่านเองนั่นแหละไม่ใช่คนอื่น

ยังต้องประกอบความต้องการกับหญิงทั้งหลาย

วันนี้เมื่อเกิดภัย ความคิดจึงเกิดแก่ท่านเพราะความกลัว

๑ เกิดขึ้นก่อนในโลก หมายถึงเพศหญิงปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรกในกาลปฐมกัลป์ (ขุ.ชา.อ. ๘/๑๑๙/๒๔๖)