พระไตรปิฏก

{๓๐๘} [๓๑๒] พระมเหสีของพระเจ้าพกะและพระเจ้าพาวริยะ

ผู้ทรงหมกมุ่นในกามจนเกินไป

ได้ทรงประพฤติอนาจารกับคนใช้ใกล้ชิด

ผู้ตกอยู่ในอำนาจแห่งความปรารถนา

ชายคนอื่นนั้น ใครหรือหญิงจะไม่พึงประพฤตินอกใจด้วย

{๓๐๙} [๓๑๓] พระนางปิงคิยานี ผู้เป็นพระมเหสีสุดที่รัก

ของพระเจ้าพรหมทัตผู้เป็นใหญ่ในโลกทั้งปวง

ได้ทรงประพฤติอนาจารกับคนเลี้ยงม้า

ผู้ตกอยู่ในอำนาจแห่งความปรารถนา

นางผู้มีความใคร่ในกามไม่ได้ประสบความใคร่ทั้ง ๒ แม้นั้น

{๓๑๐} [๓๑๔] บุรุษผู้ไม่ถูกผีสิง ไม่ควรจะเชื่อถือหญิงทั้งหลาย

ผู้หยาบช้า ใจเบา ไม่รู้คุณคน มักประทุษร้ายมิตรเลย

[๓๑๕] หญิงเหล่านั้นไม่รู้อุปการะที่คนอื่นกระทำแล้วแก่ตน

ไม่รู้กิจที่ตนควรกระทำ ไม่รู้จักมารดาบิดาหรือพี่น้อง

เป็นผู้ไม่ประเสริฐ ล่วงละเมิดธรรมอยู่เสมอ

เป็นไปตามอำนาจจิตของตนอย่างเดียว

[๓๑๖] สามีสุดที่รัก ที่น่าพอใจ แม้อยู่ด้วยกันมานาน

เป็นผู้อนุเคราะห์ แม้เสมอเหมือนกับชีวิต

พวกนางยังพากันทอดทิ้งไปได้ในคราวเกิดอันตราย

และในคราวมีกิจจะต้องกระทำ

เพราะเหตุนั้น เราจึงไม่วางใจหญิงทั้งหลาย

[๓๑๗] เพราะว่าจิตของหญิงทั้งหลายเหมือนจิตของวานร

ลุ่ม ๆ ดอน ๆ เหมือนเงาต้นไม้

ดวงใจของหญิงทั้งหลายนั้นหวั่นไหวไปมา

กลับกลอกเหมือนกงล้อ