พระไตรปิฏก

[๓๑๘] เมื่อใด พวกเธอเมื่อเพ่งเล็งเห็นทรัพย์

ของบุรุษที่ควรจะถือเอาได้

เมื่อนั้น พวกเธอจะใช้วาจาอันอ่อนหวานชักพาเอาบุรุษนั้นไป

เหมือนชาวกัมโพชะใช้สำรับลวงม้า๑

[๓๑๙] เมื่อใด พวกเธอเมื่อเพ่งเล็งไม่เห็นทรัพย์

ของบุรุษที่ควรจะถือเอาได้

เมื่อนั้น พวกเธอจะเหินห่างทอดทิ้งบุรุษนั้นไปทุกด้าน

เหมือนคนข้ามฝั่งพอถึงฝั่งแม่น้ำแล้ว

ก็ละทิ้งแพสำหรับข้ามไป

[๓๒๐] จริงอยู่ หญิงทั้งหลายเหล่านั้นอุปมาได้กับสิ่งผูกพัน

กินทุกอย่างเหมือนไฟ

มีมายากล้าแข็งเหมือนแม่น้ำที่มีกระแสไหลเชี่ยว

ย่อมคบหาได้ทั้งชายที่เป็นคนรัก และไม่ใช่คนรัก

เหมือนเรือจอดได้ทั้งฝั่งนี้และฝั่งโน้น

[๓๒๑] หญิงเหล่านั้นมิใช่เป็นสมบัติชายคนเดียวหรือสองคน

เหมือนร้านตลาดที่แบของวางขาย

ชายใดพึงสำคัญหญิงเหล่านั้นว่าเป็นของเรา

ชายนั้นชื่อว่าดักลมด้วยตาข่าย

[๓๒๒] ๑. แม่น้ำ ๒. ทางเดิน ๓. ร้านเครื่องดื่ม

๔. สภา ๕. บ่อน้ำ เป็นฉันใด

ขึ้นชื่อว่าหญิงทั้งหลายในโลกนี้ก็ฉันนั้น

ขอบเขตย่อมไม่มีสำหรับพวกเธอ

๑ ใช้สำรับลวงม้า หมายถึงชาวกัมโพชะต้องการม้าป่า เขาจะกั้นคอกแห่งหนึ่งแล้วทำประตูให้ดี เอาน้ำผึ้งทา สาหร่ายที่ลอยอยู่บนน้ำที่พวกม้าป่าเคยกิน แล้วทอดสาหร่ายจนถึงประตูคอก ทาน้ำผึ้งตลอด ม้าป่ามา กินน้ำ กินหญ้า กินสาหร่ายที่มีรสหวาน ติดใจในรสก็จะเดินเข้าคอกไปโดยไม่รู้ตัว (ขุ.ชา.อ. ๘/๓๑๘/๓๖๑)