Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 28 หน้าที่ 151

<< | หน้าที่ 151 | >>
[๓๒๗] สามีหนุ่มผู้มีความหมั่นขยัน มีพฤติการณ์ไม่หดหู่

น่ารัก และน่าพอใจ

พวกเธอยังพากันทอดทิ้งเขาไปได้ในคราวเกิดอันตราย

และในคราวมีกิจที่ต้องกระทำ

เพราะเหตุนั้น เราจึงไม่วางใจหญิงทั้งหลาย

[๓๒๘] บุรุษไม่พึงวางใจว่า หญิงนี้ต้องการเรา

ไม่พึงวางใจว่า หญิงนี้ร้องไห้อยู่ในที่อยู่ของเรา

จริงอยู่ หญิงทั้งหลายเหล่านั้นย่อมคบหาได้

ทั้งชายที่เป็นคนรักและมิใช่คนรัก

เหมือนเรือจอดได้ทั้งฝั่งนี้และฝั่งโน้น

[๓๒๙] ๑. บุคคลไม่พึงวางใจเครื่องลาดที่ทำด้วยกิ่งไม้เก่า

๒. ไม่พึงวางใจโจรผู้เคยเป็นมิตรเก่าแก่

๓. ไม่พึงวางใจพระราชาว่า เป็นเพื่อนของเรา

๔. ไม่พึงวางใจหญิงซึ่งเป็นแม่ของลูกตั้ง ๑๐ คน

[๓๓๐] ไม่พึงวางใจในนารีทั้งหลาย ผู้สร้างความรื่นรมย์ยินดีให้

ผู้ล่วงละเมิดศีล ไม่มีความสำรวม

ถึงภรรยาจะพึงมีความรักอย่างแน่นแฟ้น ก็ไม่พึงวางใจ

เพราะว่านารีทั้งหลายเสมอเหมือนกับท่าน้ำ

[๓๓๑] หญิงทั้งหลายพึงฆ่าชายเสียเองก็มี

ตัดอวัยวะของชายเสียเองก็มี

ให้ผู้อื่นตัดก็มี เชือดลำคอแล้วดื่มเลือดกินก็มี

เพราะเหตุนั้น ชายอย่าพึงทำความสนิทสนมในหญิงทั้งหลาย

ผู้มีความใคร่อันเลวทราม ผู้ไม่สำรวม

เปรียบได้กับท่าน้ำที่แม่น้ำคงคา

[๓๓๒] หญิงเหล่านั้นกล่าวคำเท็จเหมือนกับคำสัตย์

กล่าวคำสัตย์เหมือนกับคำเท็จ พวกเธอเลือกกินแต่ของดี ๆ

เหมือนพวกโคเลือกเล็มแต่หญ้าดี ๆ ในภายนอกเท่านั้น


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka