Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 28 หน้าที่ 152

<< | หน้าที่ 152 | >>
[๓๓๓] พวกหล่อนประเล้าประโลมชาย

ด้วยการเดินบ้าง ด้วยการจ้องมองบ้าง

ด้วยการหัวเราะบ้าง ด้วยการนุ่งห่มไม่เรียบร้อยบ้าง

และด้วยการกล่าวถ้อยคำอ่อนหวานบ้าง

[๓๓๔] เพราะว่าหญิงทั้งหลายเหล่านั้น

เป็นนางโจร มีจิตใจหยาบกระด้าง

โหดร้าย เจรจาอ่อนหวานเหมือนน้ำตาลกรวด

การล่อลวงอย่างใดอย่างหนึ่งในหมู่มนุษย์

พวกเธอจะไม่รู้ไม่มีเลย

[๓๓๕] ขึ้นชื่อว่าหญิงทั้งหลายในโลก

เป็นคนชั่วร้าย ไม่มีขอบเขต กำหนัดจัด

และคึกคะนอง กินทุกอย่างเหมือนเปลวไฟ

[๓๓๖] ธรรมดาว่าบุรุษเป็นที่รักของหญิงไม่มี ไม่เป็นที่รักก็ไม่มี

เพราะว่าหญิงทั้งหลายย่อมคบบุรุษได้

ทั้งที่เป็นคนรักและมิใช่คนรัก

เหมือนเรือจอดได้ทั้งฝั่งนี้และฝั่งโน้น

[๓๓๗] ธรรมดาว่าบุรุษเป็นที่รักของหญิงไม่มี ไม่เป็นที่รักก็ไม่มี

เพราะว่าหญิงทั้งหลายมีความต้องการทรัพย์

จึงยอมพัวพันด้วย เหมือนเถาวัลย์ที่เกี่ยวพันต้นไม้

[๓๓๘] ชายที่มีทรัพย์จะเป็นควาญช้าง คนเลี้ยงม้า

คนเลี้ยงโค คนจัณฑาล สัปเหร่อ

หรือคนล้างส้วมก็ตาม นารีทั้งหลายจะติดตามเขาไป

[๓๓๙] หญิงสาวทั้งหลายย่อมทอดทิ้งชาย

แม้ที่เป็นบุตรคนมีตระกูล

ซึ่งไม่มีทรัพย์อะไรๆ ไป เหมือนเช่นกับซากศพ

แต่กลับคอยติดตามชายไปเนือง ๆ เพราะเหตุแห่งทรัพย์


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka