พระไตรปิฏก

[๓๙๐] ท่านกาฬะ เราก็เหมือนกัน

บริโภคอาหารที่มีรสอร่อยที่สุดแล้ว

ถ้าไม่ได้เนื้อมนุษย์ เข้าใจว่า คงเสียชีวิตแน่

(กาฬเสนาบดีครั้นได้ฟังดังนั้น จึงกราบทูลว่า)

{๓๒๘} [๓๙๑] เปรียบเสมือนพวกหงส์ชื่อธตรัฏฐะ เหิรบินไปในท้องฟ้า

ถึงความตายไปจนหมดเพราะกินอาหารที่ไม่ควรกิน ฉันใด

[๓๙๒] ข้าแต่พระราชาผู้เป็นจอมแห่งหมู่มนุษย์

พระองค์ก็อย่างนั้นเหมือนกัน โปรดสดับคำของข้าพระองค์

พระองค์เสวยเนื้อที่ไม่ควร

ฉะนั้น พสกนิกรทั้งหลายจึงพากันเนรเทศพระองค์

(โจรโปริสาท๑ กล่าวกับรุกขเทวดานั้นว่า)

{๓๒๙} [๓๙๓] เราได้ห้ามท่านแล้วว่า จงหยุด ท่านนั้นก็ยังเดินดุ่ม ๆ ไป

ท่านผู้ประพฤติพรหมจรรย์ ท่านไม่ได้หยุด

แต่บอกว่าหยุด ท่านสมณะ นี้ควรแก่ท่านแล้วหรือ

ท่านสำคัญดาบของเราว่าเป็นขนปีกนกตะกรุมหรือ

(ลำดับนั้น เทวดากล่าวว่า)

{๓๓๐} [๓๙๔] มหาบพิตร อาตมภาพหยุดแล้วในธรรมของตน

ไม่ได้เปลี่ยนชื่อและโคตร

ส่วนโจรบัณฑิตกล่าวว่า ไม่หยุดในโลก

จุติจากโลกนี้แล้วจะต้องไปเกิดในอบายหรือนรก

มหาบพิตร ถ้าทรงเชื่ออาตมภาพ

ขอมหาบพิตรจงจับพระเจ้าสุตโสมผู้เป็นกษัตริย์เถิด

มหาบพิตรทรงจับพระเจ้าสุตโสมนั้นบูชายัญแล้ว

จักเสด็จไปสวรรค์ได้อย่างนี้

๑ โปริสาท แปลว่า มีคนเป็นอาหาร, คนกินคน เป็นชื่อของพระเจ้าพรหมทัต หลังจากถูกชาวเมืองเนรเทศแล้ว ได้ไปอาศัยโคนต้นไทรอยู่ แล้วเที่ยวปล้นคนเดินทาง เพื่อฆ่าเอาเนื้อมาปรุงอาหาร จึงปรากฏชื่อเสียงว่า โปริสาท (ขุ.ชา.อ. ๘/๓๙๒/๓๙๗)