พระไตรปิฏก

(เมื่อพระมหาชนกทรงรำพึงอย่างนี้แล้ว ทรงถือเพศบรรพชา เสด็จลงจาก ปราสาทไป พระผู้มีพระภาคตรัสถึงเสียงคร่ำครวญของสตรีเหล่านั้นว่า)

{๔๕๔} [๒๔๐] พระสนมกำนัลใน ๗๐๐ นางนั้น

ประดับด้วยเครื่องอลังการพร้อมสรรพ

ต่างประคองแขนทั้ง ๒ คร่ำครวญว่า

เพราะเหตุไร พระองค์จึงทรงละทิ้งพวกหม่อมฉัน

[๒๔๑] พระสนมกำนัลใน ๗๐๐ นางนั้น

ผู้ละมุนละไม สะโอดสะอง

ต่างพากันประคองแขนทั้ง ๒ ร้องคร่ำครวญว่า

เพราะเหตุไร พระองค์จึงทรงละทิ้งพวกหม่อมฉัน

[๒๔๒] พระสนมกำนัลใน ๗๐๐ นางนั้น

ล้วนเป็นผู้เชื่อฟัง เจรจาไพเราะ น่ารัก

ต่างพากันประคองแขนทั้ง ๒ คร่ำครวญว่า

เพราะเหตุไร พระองค์จึงทรงละทิ้งพวกหม่อมฉันเสีย

[๒๔๓] พระสนมกำนัลใน ๗๐๐ นางนั้น

ประดับด้วยเครื่องอลังการพร้อมสรรพ

ถูกพระราชาทรงละทิ้งไว้แล้ว เสด็จดำเนินไปมุ่งผนวช

[๒๔๔] พระราชาทรงละพระสนมกำนัลใน ๗๐๐ นาง

ผู้ละมุนละไม สะโอดสะอง เสด็จดำเนินไปมุ่งผนวช

[๒๔๕] พระราชาทรงละพระสนมกำนัลใน ๗๐๐ นางนั้น

ล้วนแต่เป็นผู้เชื่อฟัง เจรจาไพเราะ น่ารัก

เสด็จดำเนินไปมุ่งผนวช

[๒๔๖] ทรงละถาดทองคำหนักประมาณ ๑๐๐ ปละ

จำหลักลวดลายตั้งร้อย ทรงอุ้มบาตรดิน

นั้นเป็นการอภิเษกครั้งที่ ๒