พระไตรปิฏก

[๒๓๒] เมื่อไร พระสนมกำนัลใน ๗๐๐ นาง

ผู้เชื่อฟัง เจรจาไพเราะ น่ารัก

ที่เคยติดตามเรา จักไม่ติดตามเรา

ความดำรินั้นจักสำเร็จได้เมื่อไรหนอ

[๒๓๓] เมื่อไร เราจักได้ปลงผม ห่มผ้าสังฆาฏิ

อุ้มบาตรเที่ยวบิณฑบาต

ความดำรินั้นจักสำเร็จได้เมื่อไรหนอ

[๒๓๔] เมื่อไร เราจักทรงผ้าสังฆาฏิที่ทำด้วยผ้าบังสุกุล

ที่เขาทิ้งไว้ที่หนทางใหญ่

ความดำรินั้นจักสำเร็จได้เมื่อไรหนอ

[๒๓๕] เมื่อไร เมื่อมีฝนตกพรำตลอด ๗ วัน

เราจึงมีจีวรเปียกชุ่มเที่ยวไปบิณฑบาต

ความดำรินั้นจักสำเร็จได้เมื่อไรหนอ

[๒๓๖] เมื่อไร เราจักได้เที่ยวจาริกไปตามต้นไม้น้อยใหญ่

ตามป่าน้อยใหญ่ตลอดทั้งคืนและวัน

โดยไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง

ความดำรินั้นจักสำเร็จได้เมื่อไรหนอ

[๒๓๗] เมื่อไร เราจักละความกลัวและความขลาดเสียได้

ไปที่ซอกเขาและลำธารได้ตามลำพัง

ความดำรินั้นจักสำเร็จได้เมื่อไรหนอ

[๒๓๘] เมื่อไร เราจักทำจิตให้ตรงได้เหมือนคนดีดพิณ

ดีดพิณทั้ง ๗ สายให้มีเสียงน่ารื่นรมย์จับใจ

ความดำรินั้นจักสำเร็จได้เมื่อไรหนอ

[๒๓๙] เมื่อไร เราจักตัดกามสังโยชน์ทั้งที่เป็นของทิพย์

และของมนุษย์ได้เหมือนช่างหนังตัดรองเท้าโดยรอบ