Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 28 หน้าที่ 311

<< | หน้าที่ 311 | >>
(ลำดับนั้น พราหมณ์อลัมปายนะกล่าวว่า)

{๗๐๙} [๘๒๒] แก้วมณีนี้พวกนางนาคมาณวิกาประมาณ ๑,๐๐๐

ล้วนแต่มีนัยน์ตาแดง วงล้อมไว้โดยรอบ

เราเดินทางไปได้แก้วมณีนี้มาในวันนี้

(พราหมณ์เนสาทะประสงค์จะลวงพราหมณ์อลัมปายนะ ประกาศโทษของแก้ว มณี ประสงค์จะรับเป็นของตน จึงได้กล่าวว่า)

{๗๑๐} [๘๒๓] แก้วมณีอันเกิดแต่หินนี้ที่หามาได้ด้วยดี

ที่บุคคลบูชานับถือ วางไว้ เก็บไว้เป็นอย่างดีทุกเมื่อ

พึงทำประโยชน์ทุกอย่างให้สำเร็จได้

[๘๒๔] เมื่อบุคคลปราศจากการระมัดระวังในการเก็บรักษา

หรือในการวางไว้ เก็บไว้

แก้วมณีที่เกิดแต่หินนี้ที่บุคคลหามาได้แล้วไม่ใส่ใจ

ย่อมนำมาซึ่งความพินาศ

[๘๒๕] คนผู้ไม่มีกุศลไม่ควรประดับแก้วมณีทิพย์นี้

เราจักให้ทองคำ ๑๐๐ แท่งแก่ท่าน

ท่านจงให้แก้วมณีนี้แก่เราเถิด

(ลำดับนั้น พราหมณ์อลัมปายนะกล่าวว่า)

{๗๑๑} [๘๒๖] แก้วมณีของเรานี้ไม่ควรแลกเปลี่ยนด้วยโคหรือรัตนะ

เพราะแก้วมณีอันเกิดแต่หินนี้สมบูรณ์ด้วยลักษณะ

ฉะนั้น เราไม่ควรแลกเปลี่ยนเลย

(พราหมณ์เนสาทะกล่าวว่า)

{๗๑๒} [๘๒๗] ถ้าท่านไม่แลกเปลี่ยนแก้วมณีด้วยโคหรือรัตนะ

เมื่อเป็นเช่นนั้น ท่านจะแลกเปลี่ยนแก้วมณีด้วยอะไร

เราถามแล้ว ขอท่านจงบอกข้อนั้นแก่เรา


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka