Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 28 หน้าที่ 312

<< | หน้าที่ 312 | >>
(พราหมณ์อลัมปายนะกล่าวว่า)

{๗๑๓} [๘๒๘] ผู้ใดบอกนาคใหญ่ผู้มีเดชยากที่บุคคลจะล่วงเกินได้แก่เรา

เราจะให้แก้วมณีอันเกิดแต่หินนี้

อันเป็นเหมือนรุ่งเรืองด้วยเดชแก่ผู้นั้นไป

(พราหมณ์เนสาทะกล่าวว่า)

{๗๑๔} [๘๒๙] ครุฑตัวประเสริฐหรืออะไรหนอ

แปลงเพศเป็นพราหมณ์มาแสวงหานาค

ประสงค์จะนำไปเป็นภักษาของตน

(พราหมณ์อลัมปายนะกล่าวว่า)

{๗๑๕} [๘๓๐] ท่านพราหมณ์ เรามิได้เป็นพญาครุฑ

เราไม่เคยเห็นครุฑ เราเป็นผู้สนใจด้วยงูพิษ

ชนทั้งหลายรู้จักเราว่า เป็นหมองู

(พราหมณ์เนสาทะกล่าวว่า)

{๗๑๖} [๘๓๑] ท่านมีกำลังอะไร มีศิลปะอะไร

ท่านเป็นผู้ได้รับการสนับสนุนในเรื่องอะไร

จึงไม่ยำเกรงนาค

(พราหมณ์อลัมปายนะนั้นเมื่อจะแสดงพลังของตน จึงกล่าวว่า)

{๗๑๗} [๘๓๒] ครุฑมาบอกวิชาหมองูอย่างยอดเยี่ยม

แก่ฤๅษีโกสิยโคตรผู้อยู่ป่าประจำ

ประพฤติตบะมาเป็นเวลานาน

[๘๓๓] เราเข้าไปหาฤๅษีตนหนึ่งบรรดาฤๅษี

ผู้บำเพ็ญตนอยู่ในระหว่างภูเขา

ได้บำรุงท่านด้วยความเคารพ

มิได้เกียจคร้านทั้งกลางวันและกลางคืน


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka