Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 28 หน้าที่ 332

<< | หน้าที่ 332 | >>
[๙๖๐] มนต์เหล่านี้พวกพราหมณ์แต่งขึ้นด้วยวาจา

แต่งขึ้น (และ) ยึดถือไว้ด้วยความโลภ

เข้าถึงท่วงทำนองของพวกพราหมณ์นักแต่งกาพย์

ยากที่จะปลดเปลื้องได้

จิตของพวกคนโง่ตั้งอยู่ด้วยอาการที่ไม่สม่ำเสมอ

คนไม่มีปัญญาจึงหลงเชื่อคำนั้น

[๙๖๑] พราหมณ์หามีกำลังเยี่ยงลูกผู้ชาย

ดุจกำลังของราชสีห์ เสือโคร่ง และเสือเหลืองไม่

ความเป็นมนุษย์ของพราหมณ์เหล่านั้นพึงเห็นเหมือนของโค

แต่ชาติพราหมณ์เหล่านั้นมีลักษณะไม่เสมอ

[๙๖๒] ก็ถ้าพระราชาปกครองแผ่นดิน พร้อมทั้งอำมาตย์คู่ชีพ

และราชบริษัทผู้รับพระราชโองการ

ทรงชำนะหมู่ศัตรูลำพังพระองค์เอง

ประชาราษฎร์ของพระองค์นั้นก็จะพึงมีสุขอยู่เป็นนิตย์

[๙๖๓] มนต์ของกษัตริย์และไตรเพทเหล่านี้มีความหมายเท่ากัน

ถ้าไม่วินิจฉัยความแห่งมนต์และไตรเพทนั้น ก็ไม่รู้ได้

เหมือนทางที่ถูกน้ำท่วม

[๙๖๔] มนต์ของกษัตริย์และไตรเพทเหล่านี้มีความหมายเท่ากัน

มีลาภ เสื่อมลาภ มียศ เสื่อมยศ

ทั้งหมดทีเดียวเป็นธรรมดาของวรรณะ ๔ นั้น

[๙๖๕] พวกคหบดีใช้คนเป็นจำนวนมากให้ทำงานบนแผ่นดิน

เพราะเหตุแห่งทรัพย์และข้าวเปลือกฉันใด

แม้หมู่พราหมณ์ผู้ทรงไตรเพทก็ฉันนั้น

ย่อมใช้คนเป็นจำนวนมากให้ทำงานบนแผ่นดินในวันนี้

๑ พึงเห็นเหมือนของโค อธิบายว่า ชาติพราหมณ์เหล่านั้นนั่นแหละเหมือนกับของโค เพราะมีปัญญาทราม แต่มีลักษณะไม่เสมอ เพราะมีรูปร่างสัณฐานต่างกับโค (ขุ.ชา.อ. ๑๐/๙๖๑/๘๑)

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka