พระไตรปิฏก

[๑๒๖๔] ข้าแต่มหาราช หม่อมฉันเป็นบุตรคนเดียว

ในตระกูลเศรษฐีที่มั่งคั่งสมบูรณ์

มีทรัพย์มากในกรุงโกสัมพี

ได้รับสักการะบูชาอยู่เป็นนิตย์

[๑๒๖๕] ในชาตินั้น หม่อนฉันได้คบหามิตรสหาย

ผู้ยินดีในกรรมอันงาม ผู้เป็นบัณฑิต เป็นพหูสูต

สหายนั้นได้แนะนำให้หม่อมฉันตั้งอยู่ในกรรมอันเป็นประโยชน์

[๑๒๖๖] หม่อมฉันได้รักษาอุโบสถศีล

ในวัน ๑๔ ค่ำ ๑๕ ค่ำ ตลอดราตรีเป็นอันมาก

กรรมนั้นยังไม่ทันให้ผลเหมือนขุมทรัพย์ที่ฝังไว้ใต้น้ำ

[๑๒๖๗] ครั้นต่อมา บรรดาบาปกรรมทั้งหลาย

กรรมคือการล่วงละเมิดภรรยาของผู้อื่นใด

ที่หม่อมฉันได้กระทำไว้ในแคว้นมคธ

ผลของกรรมนั้นได้มาถึงหม่อมฉันเข้าแล้วในภายหลัง

เหมือนดื่มยาพิษอันร้ายแรง

[๑๒๖๘] ข้าแต่พระเจ้าวิเทหะ

หม่อมฉันจุติจากตระกูลเศรษฐีในกรุงโกสัมพีนั้นแล้ว

ต้องหมกไหม้อยู่ในโรรุวนรกตลอดกาลนาน

เพราะกรรมของตน หม่อมฉันระลึกถึงทุกข์

ที่ตนเคยได้เสวยมาในนรกนั้น ไม่ได้รับความสุขเลย

[๑๒๖๙] หม่อมฉันทำทุกข์มากมายให้หมดสิ้นไป

ในนรกนั้นมากมายหลายปีแล้ว

จึงเกิดเป็นลาถูกตอนอยู่ในภินนาคตนคร พระเจ้าข้า

{๘๖๔} [๑๒๗๐] หม่อมฉันต้องพาลูกอำมาตย์ไปด้วยหลังบ้าง ด้วยรถบ้าง

นั่นเป็นผลของกรรมที่ล่วงละเมิดภรรยาของคนอื่นของหม่อมฉัน