พระไตรปิฏก

[๑๓๓๔] มีการสำรวมเท้าเป็นกง

มีการสำรวมมือเป็นดุม

มีการสำรวมท้องเป็นน้ำมันหยอด

มีการสำรวมวาจาเป็นความเงียบสนิท

[๑๓๓๕] มีการกล่าวคำสัตย์เป็นส่วนประกอบรถที่บริสุทธิ์

มีการไม่กล่าวคำส่อเสียดเป็นการเข้าหน้าไม้ได้สนิท

มีการกล่าวคำอ่อนหวานเป็นเครื่องรถที่เกลี้ยงเกลา

มีการกล่าวพอประมาณเป็นเครื่องผูกมัด

[๑๓๓๖] มีศรัทธาและความไม่โลภเป็นเครื่องประดับ

มีความถ่อมตนและการทำอัญชลีเป็นธูป

มีความไม่แข็งกระด้างเป็นงอน

มีความสำรวมศีลเป็นเชือกขันชะเนาะ

[๑๓๓๗] มีความไม่โกรธเป็นเครื่องกันกระทบกระทั่ง

มีคุณธรรมเป็นเศวตฉัตร

มีพาหุสัจจะเป็นสายพาน

มีจิตตั้งมั่นเป็นที่มั่น

[๑๓๓๘] มีความคิดรู้จักกาลเป็นไม้แก่น

มีความแกล้วกล้าเป็นไม้ค้ำสามแฉก

มีความประพฤติถ่อมตนเป็นเชือกขันแอก

มีความไม่เย่อหยิ่งเป็นแอกเบา

[๑๓๓๙] มีจิตไม่หดหู่เป็นเครื่องลาด

มีการคบคนผู้เจริญเป็นเครื่องกำจัดธุลี

นักปราชญ์มีสติเป็นปฏัก

มีความเพียรและการใช้การปฏิบัติเกื้อกูลเป็นสายบังเหียน