พระไตรปิฏก

[๑๔๕๕] ผู้อยู่ครองเรือนพึงเป็นผู้ใคร่ธรรม ทรงสุตะ

หมั่นสอบถาม เข้าไปหาท่านผู้มีศีล เป็นพหูสูต โดยความเคารพ

[๑๔๕๖] คฤหัสถ์ผู้อยู่ครองเรือนของตน

ควรมีความประพฤติปลอดภัยอย่างนี้

ควรสงเคราะห์ได้อย่างนี้

[๑๔๕๗] ไม่ควรเบียดเบียนกันและกันอย่างนี้

และคนควรปฏิบัติอย่างนี้จึงชื่อว่าเป็นผู้มีปกติกล่าวคำสัตย์

จากโลกนี้แล้วไปสู่โลกหน้าจะไม่เศร้าโศกได้ด้วยประการฉะนี้”







(ปุณณกยักษ์กราบทูลว่า)

{๙๕๐} [๑๔๕๘] “มาเถิดท่าน ประเดี๋ยวเราจักไปกัน

พระราชาผู้เป็นใหญ่

ได้ทรงพระราชทานท่านให้แก่ข้าพเจ้าแล้ว

ขอท่านจงปฏิบัติสิ่งที่เป็นประโยชน์แก่ข้าพเจ้าเท่านั้น

นี้เป็นธรรมเก่า

(วิธุรบัณฑิตกล่าวว่า)

{๙๕๑} [๑๔๕๙] “มาณพ ข้าพเจ้ารู้ว่า ข้าพเจ้าเป็นผู้ที่ท่านได้แล้ว

ข้าพเจ้าเป็นผู้ที่พระราชาผู้เป็นใหญ่ทรงพระราชทานให้ท่านแล้ว

แต่พวกเราขอให้ท่านพักอยู่ในเรือนของตนสัก ๓ วัน

และขอให้ท่านยับยั้งรออยู่ตลอดเวลา

ที่ข้าพเจ้าจะได้สั่งสอนบุตรทั้งหลายก่อน”