พระไตรปิฏก

[๑๕๑๔] ในเวลาผลัดเปลี่ยนพระภูษาทรงและในเวลาสรงสนาน

ราชเสวกควรก้มศีรษะลงชำระพระบาท

แม้จะถูกกริ้วก็ไม่ควรโกรธ

ราชเสวกนั้นพึงอยู่ในราชสำนักได้

{๙๗๒} [๑๕๑๕] บุรุษผู้หวังความเจริญแก่ตนพึงทำอัญชลีแม้หม้อน้ำ

และทำประทักษิณแม้นกแอ่นลมได้

ไฉนเล่า เขาจะไม่พึงนอบน้อมพระราชาผู้เป็นปราชญ์สูงสุด

ผู้พระราชทานสมบัติที่น่าใคร่ทุกอย่างให้

[๑๕๑๖] พระราชาผู้ซึ่งทรงพระราชทานที่นอน

ผ้านุ่งห่ม ยาน เรือนที่อยู่อาศัย

ทรงยังโภคะให้ตกไปทั่วถึง

เหมือนเมฆยังน้ำฝนให้ตกไปเป็นประโยชน์แก่สัตว์ทั่วไปฉะนั้น

[๑๕๑๗] แน่ะเจ้าทั้งหลาย นี้ชื่อว่าราชวสตีธรรม

เมื่อคนประพฤติตาม ย่อมทำให้พระราชาโปรดปราน

และย่อมได้การบูชาในเจ้านายทั้งหลาย







(พระศาสดาเมื่อจะทรงประกาศเนื้อความนั้น จึงตรัสว่า)

{๙๗๓} [๑๕๑๘] วิธุรบัณฑิตผู้มีปัญญาเป็นเครื่องพิจารณา

ครั้นพร่ำสอนหมู่ญาติอย่างนี้แล้ว

มีหมู่ญาติเพื่อนที่สนิทแวดล้อมเข้าไปเฝ้าพระราชา

[๑๕๑๙] ถวายบังคมพระบาทด้วยเศียรเกล้า

และทำประทักษิณพระองค์แล้ว ประนมมือกราบบังคมทูลดังนี้ว่า