พระไตรปิฏก

{๑๐๐๓} [๑๕๘๒] ท่านได้ไปยังโลกมนุษย์

เที่ยวแสวงหาดวงหทัยของวิธุรบัณฑิต

กลับมาถึงนาคพิภพนี้ด้วยความสำเร็จหรือ

หรือว่าท่านได้พาเอาวิธุรบัณฑิตผู้มีปัญญาไม่ต่ำทรามมาด้วย”

(ปุณณกยักษ์กราบทูลว่า)

{๑๐๐๔} [๑๕๘๓] “ท่านผู้นี้แหละคือวิธุรบัณฑิต

ที่พระองค์ทรงปรารถนามาแล้ว

ท่านวิธุรบัณฑิตผู้รักษาธรรม

ข้าพระพุทธเจ้าได้มาแล้วโดยธรรม

เชิญพระองค์ทอดพระเนตรวิธุรบัณฑิต

ผู้จะแสดงธรรมถวายด้วยเสียงอันไพเราะเฉพาะพระพักตร์

การสมาคมกับสัตบุรุษทั้งหลายเป็นเหตุนำสุขมาให้โดยแท้”



(พญานาคตรัสถามว่า)

{๑๐๐๕} [๑๕๘๔] “ท่านเป็นมนุษย์มาเห็นนาคพิภพที่ตนไม่เคยเห็น

ถูกภัยคือความตายคุกคามแล้ว ไม่กลัวและไม่อภิวาท

อาการเช่นนี้ดูเหมือนจะไม่มีแก่ผู้มีปัญญา”

(วิธุรบัณฑิตกราบทูลว่า)

{๑๐๐๖} [๑๕๘๕] “ข้าแต่พญานาค ข้าพระองค์ไม่กลัว

และไม่ถูกภัยคือความตายคุกคาม

นักโทษประหารไม่พึงกราบไหว้เพชฌฆาต

หรือเพชฌฆาตก็ไม่พึงให้นักโทษประหารไหว้ตน

[๑๕๘๖] คนจะกราบไหว้ผู้ปรารถนาจะฆ่าตน

หรือผู้ปรารถนาจะฆ่าเขาจะพึงให้ผู้ที่ตนจะฆ่า

กราบไหว้ตนได้อย่างไร กรรมนั้นย่อมไม่สำเร็จ”