พระไตรปิฏก

[๑๖๓๔] “ท่านวิธุรบัณฑิต ท่านได้ทำให้ข้าพเจ้า

พร้อมเพรียงกับภรรยา

ข้าพเจ้าจะทำกิจให้แก่ท่าน จะให้รัตนะคือแก้วมณีนี้แก่ท่าน

และจะนำท่านไปส่งให้ถึงแคว้นกุรุในวันนี้เลยทีเดียว”

(วิธุรบัณฑิตกล่าวว่า)

{๑๐๓๗} [๑๖๓๕] “กัจจานะ ขอท่านจงมีไมตรี

อย่าได้แตกแยกกับภรรยาผู้น่ารักของท่านตลอดไปเถิด

ขอท่านจงเป็นผู้มีจิตเบิกบานมีปีติโสมนัส

ท่านได้ให้แก้วมณีแล้ว

ขอจงนำข้าพเจ้าไปยังกรุงอินทปัตถ์ด้วยเถิด

(พระศาสดาตรัสต่อไปว่า)

{๑๐๓๘} [๑๖๓๖] ปุณณกยักษ์นั้นเชิญให้วิธุรบัณฑิต

ผู้ประเสริฐสุดของชาวแคว้นกุรุ ซึ่งมีปัญญาไม่ต่ำทราม

ให้ขึ้นนั่งบนอาสนะข้างหน้าของตนแล้ว

นำไปยังกรุงอินทปัตถ์

[๑๖๓๗] ปุณณกยักษ์นั้นได้นำวิธุรบัณฑิต

ผู้ประเสริฐสุดของชาวแคว้นกุรุไปสู่กรุงอินทปัตถ์

ได้เร็วยิ่งกว่าใจของมนุษย์คิดไปรับอารมณ์๑ เสียอีก

(ปุณณกยักษ์กล่าวว่า)

{๑๐๓๙} [๑๖๓๘] “โน่น กรุงอินทปัตถ์ปรากฏอยู่

และป่ามะม่วงที่น่ารื่นรมย์ก็เห็นเป็นหย่อม ๆ

ข้าพเจ้าพร้อมกับภรรยาและท่านก็ได้ถึงที่พักอาศัยของตน”

๑ เร็วยิ่งกว่าใจของมนุษย์คิดไปรับอารมณ์ หมายถึงธรรมดาใจไปหาอะไรไม่ได้ เป็นแต่ว่ารับอารมณ์ได้ไกล ท่านจึงเรียกว่า ใจไป อธิบายว่า การเดินทางของม้าสินธพมโนมัย(ของปุณณกยักษ์)นั้น เร็วยิ่งกว่าใจ รับอารมณ์ (ขุ.ชา.อ. ๑๐/๑๓๖๗/๒๘๐)