พระไตรปิฏก

[๑๖๙๕] ได้เห็นพระเวสสันดรราชกุมาร

ซึ่งกำลังทรงพระสำราญรื่นรมย์อยู่

ในพระราชวังของพระองค์ซึ่งแน่นขนัดไปด้วยหมู่อำมาตย์

ปานประหนึ่งท้าววาสวะแห่งสวรรค์ชั้นไตรทศ

{๑๐๖๕} [๑๖๙๖] นายนักการนั้นครั้นรีบไปในพระราชนิเวศน์นั้นแล้ว

จึงได้กราบทูลพระเวสสันดรว่า ข้าแต่พระองค์ผู้จอมทัพ

ข้าพระองค์จะกราบทูลความทุกข์แด่พระองค์

ขอพระองค์อย่าได้ทรงกริ้วข้าพระองค์เลย

[๑๖๙๗] นายนักการนั้นถวายบังคมแล้วพลางร้องไห้คร่ำครวญ

กราบทูลพระราชาว่า ข้าแต่มหาราช

พระองค์ทรงชุบเลี้ยงข้าพระองค์

ทรงนำมาซึ่งรสที่น่าใคร่ทุกอย่าง

[๑๖๙๘] ข้าพระบาทจะกราบทูลแด่พระองค์

เมื่อข้าพระองค์กราบทูลข่าวสาส์นเรื่องทุกข์ร้อนนั้นแล้ว

ขอพระองค์จงทรงยังข้าพระองค์ให้เบาใจด้วยเกิด

ขอเดชะ ชาวกรุงสีพีและชาวนิคมโกรธเคืองพระองค์

มาชุมนุมกันแล้ว

[๑๖๙๙] พวกคนผู้มีชื่อเสียง พระราชบุตร แพศย์ พราหมณ์

กองพลช้าง กองพลม้า กองพลรถ กองพลราบ

ทั้งชาวนิคมและชาวกรุงสีพีทั้งมวลล้วนมาประชุมกัน

[๑๗๐๐] เมื่อสิ้นราตรีนี้แล้ว ดวงอาทิตย์ขึ้นแล้ว

ชาวกรุงสีพีจะชุมนุมกันขับไล่พระองค์ออกไปจากแคว้น

(พระเวสสันดรตรัสถามว่า)

{๑๐๖๖} [๑๗๐๑] นายนักการ เพราะเหตุไร ชาวกรุงสีพีจึงโกรธเคืองเรา

ขอท่านจงบอกความชั่วที่เรามองไม่เห็น

ทำไม พวกเขาจึงจะขับไล่เรา