พระไตรปิฏก

(นายนักการกราบทูลว่า)

{๑๐๖๗} [๑๗๐๒] พวกคนผู้มีชื่อเสียง พระราชบุตร แพศย์ พราหมณ์

กองพลช้าง กองพลม้า กองพลรถ กองพลราบ

ต่างพากันติเตียน เพราะพระองค์พระราชทานพญาช้าง

เหตุนั้น พวกเขาจึงจะขับไล่พระองค์

(พระเวสสันดรตรัสว่า)

{๑๐๖๘} [๑๗๐๓] เราจะให้หทัย ให้จักษุ เงิน ทอง แก้วมุกดา แก้วไพฑูรย์

หรือแก้วมณีซึ่งเป็นทรัพย์ภายนอกของเราก็จะเป็นไรไป

[๑๗๐๔] เมื่อยาจกมาถึง เราเห็นแล้วจะพึงให้แขนขวาแขนซ้าย

ก็ไม่หวั่นไหวเลย ใจของเรายินดีในการให้

[๑๗๐๕] ถึงชาวกรุงสีพีทั้งมวลจะขับไล่เราหรือจะเข่นฆ่าเรา

หรือตัดเราให้เป็น ๗ ท่อนก็ตามเถิด

เราจะไม่งดการให้เลย

{๑๐๖๙} [๑๗๐๖] ชาวกรุงสีพีและชาวนิคมประชุมพร้อมกันกล่าวอย่างนี้ว่า

พระเวสสันดรผู้มีวัตรอันงามจงเสด็จไป

สู่อารัญชรคีรีทางฝั่งแม่น้ำโกนติมารา

ตามทางที่พระราชาผู้ถูกขับไล่เสด็จออกไปนั้นเถิด

(พระเวสสันดรตรัสว่า)

{๑๐๗๐} [๑๗๐๗] เรานั้นจักไปตามทางที่พระราชาผู้มีโทษเสด็จไป

ขอให้ท่านทั้งหลายจงงดโทษแก่เราคืนหนึ่งและวันหนึ่ง

พอให้เราได้ให้ทานก่อนเถิด

(พระศาสดาเมื่อจะทรงประกาศเนื้อความนั้น จึงตรัสว่า)

{๑๐๗๑} [๑๗๐๘] พระราชาตรัสตักเตือนพระนางมัทรี

ผู้มีความงามทั่วสรรพางค์กายว่า

ทรัพย์อย่างใดอย่างหนึ่งที่ได้ให้แก่พระนาง

และสิ่งของที่ควรสงวนอันเป็นของพระนาง