พระไตรปิฏก

[๑๙๕๑] แกถือไม้เท้าสีเหมือนผลมะตูม เครื่องบูชาไฟ และเต้าน้ำ

เข้าไปสู่ป่าใหญ่ ในที่ที่จะได้ทราบข่าว

พระเวสสันดรผู้ประทานสิ่งที่น่าใคร่

[๑๙๕๒] เมื่อแกเข้าไปยังป่าใหญ่ ถูกฝูงสุนัขรุมล้อมกัด

แกร้องเสียงหลง เดินผิดทางถอยห่างออกไปจากทาง

[๑๙๕๓] ลำดับนั้น พราหมณ์นั้นผู้โลภในโภคะ ไม่สำรวม

เดินผิดทางที่จะไปยังเขาวงกต ได้กล่าวคาถาเหล่านี้ว่า

{๑๑๓๕} [๑๙๕๔] ใครเล่าจะพึงบอกพระราชบุตร

พระนามว่าเวสสันดรผู้ประเสริฐสุด

ทรงชนะความตระหนี่ที่ใคร ๆ ให้แพ้ไม่ได้

ประทานความปลอดภัยในเวลามีภัยแก่เรา

[๑๙๕๕] พระองค์ทรงเป็นที่พึ่งของพวกยาจก

เหมือนธรณีเป็นที่พึ่งของสัตว์ทั้งหลาย

ใครเล่าจะพึงบอกพระเวสสันดรมหาราชผู้เปรียบดังธรณีแก่เราได้

[๑๙๕๖] พระองค์ทรงเป็นที่เข้าเฝ้าของพวกยาจก

เหมือนสาครเป็นที่ไหลรวมแห่งแม่น้ำทั้งหลาย

ใครเล่าจะพึงบอกพระเวสสันดรมหาราชผู้เปรียบดังทะเลแก่เราได้

[๑๙๕๗] ใครจะพึงบอกพระเวสสันดรมหาราช

ผู้เปรียบเหมือนห้วงน้ำมีท่าสวยงาม สะอาด

มีน้ำเยือกเย็นเป็นที่รื่นรมย์ใจ ดารดาษไปด้วยดอกบุณฑริก

สะพรั่งไปด้วยเกสรดอกบัวแก่เราได้

[๑๙๕๘] ใครเล่าจะพึงบอกพระเวสสันดรมหาราช

ผู้เปรียบเหมือนต้นโพธิ์ที่เกิดอยู่ริมทาง

มีร่มเงาเย็นเป็นที่น่ารื่นรมย์ใจ เป็นที่พำนักอาศัยของคนเดินทาง

ผู้เมื่อยล้าเหน็ดเหนื่อยมาในเวลาร้อนแก่เราได้