พระไตรปิฏก

(ชูชกกล่าวว่า)

{๑๑๔๑} [๒๐๐๒] ก็ข้าวสัตตุผงที่ระคนด้วยน้ำผึ้ง

และข้าวสัตตุก้อนที่มีรสหวานอร่อยของเรานี้

ที่นางอมิตตตาได้จัดแจงให้ เราจะแบ่งให้แก่เจ้า

(พรานเจตบุตรกล่าวว่า)

{๑๑๔๒} [๒๐๐๓] ท่านพราหมณ์ ขอจงเอาไว้เป็นเสบียงทางของท่านเถิด

ข้าพเจ้าไม่ปรารถนาเสบียงทาง ท่านพราหมณ์

ขอท่านจงรับเอาคืนไปจากที่นี้เถิด ขอท่านจงไปตามสบายเถิด

[๒๐๐๔] ทางนี้เป็นทางเดินไปได้คนเดียว ตรงไปยังอาศรม

แม้อัจจุตฤๅษีผู้อยู่ในอาศรมนั้นเป็นผู้มีขี้ฟันเขรอะ

มีศีรษะเปื้อนด้วยธุลี ทรงเพศเป็นนักบวชอันประเสริฐ

ถือขอสอยผลไม้ เครื่องบูชาไฟและชฎาอยู่

[๒๐๐๕] เป็นผู้นุ่งห่มหนังเสือ นอนเหนือพื้นดิน และบูชาไฟ

เชิญท่านไปถามฤๅษีนั้นดูเถิด ฤๅษีจักบอกทางให้แก่ท่าน

{๑๑๔๓} [๒๐๐๖] ชูชกผู้เป็นเผ่าพันธุ์แห่งพราหมณ์

ครั้นได้ฟังคำแนะนำนี้แล้วกระทำประทักษิณ

มีใจเบิกบาน อำลาพรานเจตบุตร

แล้วหลีกไปในทางที่อัจจุตฤๅษีอยู่







{๑๑๔๔} [๒๐๐๗] พราหมณ์ชูชกภารทวาชะนั้น

เมื่อเดินไปก็ได้พบอัจจุตฤๅษี ครั้นพบแล้ว

ได้ทักทายปราศรัยกับอัจจุตฤๅษีว่า